เย็นชา ยามทอดมองใบหน้าที่ตนเคยคุ้น ใจกลับสับสนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่อาจแยกแยะได้ว่าที่แท้ยามนี้นางควรมุ่งหวังรอคอยหรือรู้สึกหวาดกลัวมากกว่ากัน
นางคิดว่าตนก็เป็นคนจอมปลอม
ทั้งที่ออกมาตำหนิได้เร็วกว่านี้หน่อยแท้ ๆแต่นางกลับรอให้คนหายใจรวยรินก่อนค่อยออกมาหยุดยั้ง
บางทีการกระทำนี้คงเป็นการปลอบใจตนเองว่านางไม่ใช่คนดีจอมปลอม ใช่ว่าเห็นแล้วไม่ช่วยเสียหน่อย และไม่ได้จงใจทำให้โหยวฟางอิ๋นมายังโลกที่เจ้าตัวรังเกียจแห่งนี้ด้วย นางพยายามเต็มที่แล้ว เพียงแต่ไม่อาจหยุดยั้งเรื่องนี้ได้เท่านั้นเอง
“แค่ก!”
หญิงรับใช้เห็นว่าตบไปแล้วสองทีก็ยังไม่เกิดอะไรขึ้น ด้วยความหวาดหวั่นจึงตบหลังครั้งหนึ่งอย่างแรง จากนั้นก็กดจุดเหรินจง[1] โหยวฟางอิ๋นถึงได้ไออย่างรุนแรงจนเอาน้ำที่สำลักเข้าไปออกมา
ดวงตาเหนื่อยล้าทั้งสองข้างค่อย ๆ ลืมขึ้น
ฉับพลันนั้นเองเจียงเสวี่ยหนิงก็ยืนได้ไม่มั่นคงร่างโอนเอนคราหนึ่ง ก่อนจะถอยหลังสองก้าว
ดวงตาคู่นั้นปราศจากความฉลาดเฉลียวปราศจากความกระจ่างสุกใส
ปราศจากการมองทุกสรรพสิ่งอย่างมีสติและเฉยชาด้วยสายตาของคนนอกที่นางเคยคุ้นอย่างสิ้นเชิง
มีเพียงความหวาดกลัวเพราะทำอะไรไม่ถูกและความเชื่องช้าเงอะงะงุ่มง่าม
ไม่ใช่คนผู้นั้นหัวใจของเจียงเสวี่ยหนิงเสมือนได้ปลดปล่อยอย่างที่สุด ดุจได้รับการไถ่บาปแล้ว แต่กระนั้นนางกลับถูกความอ้างว้างเดียวดายมหาศาลที่ถั่งท้นขึ้นมากลืนกินจนหมดสิ้น
——————–
1. จุดเหริ
