งานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศที่จวนชิงหย่วนปั๋อจะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ครั้นได้ยินคำว่า ‘ไป’ จากเจียงเสวี่ยหนิง ถังเอ๋อร์ก็รีบเขียนเทียบตอบกลับแล้วใช้ให้คนส่งไปยังจวนชิงหย่วนปั๋อ ถึงอย่างไรการส่งเทียบเชิญก็เป็นเพียงการบอกกล่าว ใช่ว่าทุกคนที่ได้รับจะต้องไป แต่การเขียนตอบกลับเจ้าภาพจะทำให้เมื่อถึงวันงานทางนั้นจะได้เตรียมการเอาไว้แต่เนิ่น ๆ
อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ก็ถูกเยี่ยนหลินรู้จนได้
หลังจากการบรรยายประจำวันสิ้นสุดลง เขากับเสิ่นเจี้ยออกจากวังไปชงชาที่จวนของเสิ่นเจี้ยใบหน้าอันหล่อเหลาบึ้งตึง กล่าวอย่างอารมณ์เสีย“ข้าถามนางว่าวันที่เก้าเดือนเก้าจะไปดูงานเทศกาลโคมไฟหรือไม่ นางบอกว่าไม่ไป ครั้นผู้อื่นเชิญนางไปชมดอกเบญจมาศในเทศกาลฉงหยาง นางกลับเลือกจะไป ทั้งที่จวนชิงหย่วนปั๋อเป็นตระกูลที่ตกต่ำถึงเพียงนั้น นี่นางอยากทำให้ข้าโมโหอย่างนั้นหรือ!”
เรื่องของหนุ่มสาว เสิ่นเจี้ยไม่สะดวกจะสอดคำ ทำได้เพียงมองเขาเท่านั้น
เยี่ยนหลินคิดไม่ตก ทั้งยังหึงหวงอีกด้วย
เพิ่งจะยกถ้วยชาขึ้น แต่เนื่องจากดื่มไม่ลง จึงวางกลับไปอีกครั้งเขาขมวดคิ้วและออกคำสั่ง “ชิงเฟิง! เจ้าลองกลับไปดูที่จวนสิว่าเทียบเชิญจากจวนชิงหย่วนปั๋อยังอยู่ที่จวนเราหรือไม่ ถ้ามีจงตอบกลับไป ถึงเวลาข้าจะไปด้วย หากไม่มีก็ต้องมี! แค่ส่งเทียบที่มีชื่อของข้ากลับไป ยังจะมีใครกล้าขวางข้าอยู่นอกประตูอีก?”
ชิงเฟิงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเตือนด้วยความระมัดระวัง “แต
