ห้องได้เช่นกัน ชื่อเถียนเซียงเจ้าค่ะ”
เจียงเสวี่ยหนิงผงกศีรษะ
เมื่อละครฉากนี้สิ้นสุด นางยังไม่รีบร้อนกล่าวลาบิดาทันที เพียงลุกขึ้นพร้อมเจียงปั๋อโหยวและเดินกลับเข้าไปในห้องส่วนนอกของห้องอักษรอีกครา
เจียงปั๋อโหยวมองออก “เจ้าคิดจะจัดการสาวใช้ผู้นั้น?”
คิ้วเรียวบางของเจียงเสวี่ยหนิงขมวดเข้าหากัน นางผงกศีรษะเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลงไปอีกครั้ง “คนอื่นนั้นยังดี ไม่ได้มีความสามารถอันใดอย่างมากก็รังแกผู้อ่อนแอหวาดกลัวผู้แข็งแกร่งกว่า แต่เถียนเซียงผู้นี้คารมคมคาย พออ้าปากก็พูดจาฉอด ๆ เมื่อครู่ลูกเองก็ถูกนางต้อนจนอับจนคำพูด หากไม่ใช่เพราะลูกไม่ได้ทำอะไรมาจริงๆ เกรงว่ายามได้ฟังนางเอ่ยวาจา คงจะนึกว่าเป็นความผิดของตนเองเสียแล้ว เพียงแต่ประการแรก ลูกรับปากว่าจะไม่สืบสาวราวเรื่องแล้วประการที่สอง ก่อนหน้านี้ลูกยังไม่เคยจัดการเรื่องทำนองนี้มาก่อน ไม่ทราบว่าควรลงโทษนางเช่นไรจริง ๆ เจ้าค่ะ”
บทที่ 7 ความสัมพันธ์กับเซี่ยเวย (2)เจียงปั๋อโหยวเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยตาของตนเองเช่นกัน
สาวใช้ที่ต่อปากต่อคำผู้นั้นถูกบีบคั้นจนร้อนใจถึงได้แว้งกัด ส่วนผู้อื่นยังหวาดกลัวเจียงเสวี่ยหนิงอยู่บ้าง มีเพียงสาวใช้ผู้นี้ที่โอหัง คล้ายไม่เห็นเจ้านายอยู่ในสายตา
เก็บไว้ก็รังแต่จะเป็นภัย
เขาครุ่นคิดจนบังเกิดแผนการ เพียงส่งสัญญาณมือให้ฉางจั๋ว แต่ไม่ได้บอกกล่าวอะไรอย่างชัดเจนถึงแม้ในเมืองหลวงจวนตระกูลเจียงจะไม่นับเป็นตระกูลใหญ่
