นังศีรษะ!
ทั้งที่เป็นคำที่เรียบง่ายเพียงสองคำ แต่ยามกระทบเข้าใบหูนาง กลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องอันสะเทือนเลื่อนลั่นซึ่งสะท้านชำแรกจนถึงกระดูก!นางชำเลืองมองจึงได้เห็นมุมห้องอักษรที่เผยให้เห็นยามเลิกผ้าม่านพอดิบพอดี มีตำรากองโตวางอยู่บนโต๊ะน้ำชาซึ่งแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจงมืออันเรียวยาวกอปรด้วยโครงกระดูกอันงดงามข้างหนึ่งยื่นออกมาเพื่อพลิกตำราไปหน้าหนึ่งนิ้วนางกรีดขอบกระดาษเบา ๆ ตามความเคยชินด้วยท่วงทีที่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ก่อนจะค่อย ๆพับมุมกระดาษ
การเคลื่อนไหวนี้ เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกคุ้นเคยเสียเหลือเกิน!
ชาติก่อนนางเคยเข้าวังเพื่อเป็นพระสหายร่วมศึกษาและฟังการบรรยายของอีกฝั่าย ต่อมาครั้นได้เป็นฮองเฮาแล้ว วันหนึ่งเคยบังเอิญเดินเข้าไปในสำนักมหาบัณฑิตและได้ฟังเขากับเสิ่นเจี้ยสะสางราชกิจ หลังจากเสิ่นเจี้ยถูกวางยาพิษสังหาร นางก็เคยได้พบเขากำลังนั่งอ่านฎีกาในศาลา ขณะนั้นนางได้แต่เดินผ่านอุทยานหลวงด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว…
ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาใด ทุกอากัปกิริยาของคนผู้นี้ล้วนสง่างามและเป็นธรรมชาติ
ต่อให้กำลังเข่นฆ่าผู้คนโดยไม่กะพริบตา แต่ก็ยังคงสูงส่งภูมิฐานดังเดิม
เซี่ยเวย นามรองจวีอัน!ภายในชั่วเสี้ยวระยะเวลาสั้น ๆ ความทรงจำของเจียงเสวี่ยหนิงที่เกี่ยวข้องกับคนผู้นี้ก็มีแต่ความน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงเอ่อท้นขึ้นมาอย่างรุนแรง!
นางนึกถึงสิ่งที่โหยวฟางอิ๋นเคยพูดเอาไว้“รัชกาลก่อนมีความลับอันย
