ู่ใต้ร่มเงารกครึ้มของต้นไหวโบราณ[1]หลายต้น
ห้องที่เจียงเสวี่ยหนิงเพิ่งจะเดินเข้าไปเป็นห้องชั้นนอก
มีบ่าวรับใช้ชายสวมชุดสีเขียวยืนอยู่ข้างประตูผู้หนึ่ง เขาคือฉางจั๋วซึ่งคอยปรนนิบัติรับใช้ข้างกายเจียงปั๋อโหยว ภายในมีเก้าอี้สี่ตัวตั้งเรียงชิดผนังเป็นแถว ชายผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวริมสุดสวมชุดฉางฝู[2]สีดำเข้มของหน่วยองครักษ์เสื้อแพร ห้อยปั้ายคำสั่งไว้ตรงเอว ท่าทางสูงสง่าหนักแน่น แม้นองคาพยพบนใบหน้าดูธรรมดา แต่ช่องว่างที่เปิดแย้มของดวงตาทั้งสองข้างกลับฉายแววคมปลาบประดุจเหยี่ยวและอินทรี แสดงถึงความเจ้าคิดเจ้าแผนการอันลึกซึ้งแยบยล
ขณะที่เจียงเสวี่ยหนิงมองเห็นเขา เขาก็มองเห็นเจียงเสวี่ยหนิงเช่นเดียวกัน
คนผู้นั้นผุดลุกจากเก้าอี้ทันที ก้มตัวต่ำพร้อมประสานมือคารวะนาง “คารวะคุณหนูรอง”
โจวอิ๋นจือ
ชาติก่อนได้เป็นถึงผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์เสื้อแพร หัวหน้าผู้ครอบครองตราบัญชาการหน่วยองครักษ์
แต่คนผู้นี้กลับขึ้นชื่อว่าเป็น ‘บ่าวสามแซ่’ของราชสำนัก
แรกเริ่มเดิมทีเขาเป็นเพียงบุตรของบ่าวไพร่คนหนึ่งภายในจวนตระกูลเจียง มีส่วนพัวพันกับเรื่องของหว่านเหนียงจึงถูกส่งตัวไปยังบ้านพักในชนบทพร้อมคนในครอบครัว พอเติบใหญ่ก็ช่วยงานใช้แรงงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ภายในบ้านพักคอยศึกษาหาความรู้กับเซียนเซิงในห้องเรียนจนอ่านออกเขียนได้อยู่หลายตัวทั้งยังอ่านตำราได้หลายเล่มตอนเจียงเสวี่ยหนิงกำลังจะกลับเมืองหลวงปราศจากผู้ที่จะพึ
