ไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกก็สะกดความคิดที่จะขายคนทิ้งกลับไปเสีย
สิ่งของสำหรับชำระล้างร่างกายจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ เจียงเสวี่ยหนิงปลดชุด เข้าไปในถังอาบน้ำและหย่อนกายลงไปอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้หัวไหล่อันเรียบลื่นและลำคอระหงของตนค่อยๆ จมหายลงไปในน้ำอุ่นร้อน
ช่วงเวลานี้ควรเป็นช่วงที่สมองได้ปล่อยวางปลอดโปร่งมากที่สุด
ทว่านางกลับชอบขบคิดในช่วงเวลาเช่นนี้มากเป็นพิเศษ
เมื่อครู่ถามไถ่ถังเอ๋อร์ก็พบว่า บัดนี้เป็นวันที่เจ็ดเดือนเก้า นางยังไม่ได้แต่งกายปลอมตัวเป็นบุรุษออกไปเดินเที่ยวเทศกาลโคมประทีปฉงหยาง[1] กับเยี่ยนหลิน และยังไม่ได้พบองค์หญิงใหญ่เล่อหยางซึ่งออกมาเที่ยวเล่นนอกวังกับเสิ่นเจี้ย หมายความว่ายังหลีกเลี่ยงเรื่องที่องค์หญิงใหญ่เล่อหยางจับพลัดจับผลูมาชอบนางในชาตินี้ได้นั่นเอง เมื่อดูจากรูปการณ์ที่เกิดขึ้นภายในโรงเตี๊ยม นางยังไม่ได้เริ่มจงใจเข้าใกล้เสิ่นเจี้ยเช่นนั้นขอเพียงนางไม่ไปแย่งชิง เรื่องที่ถูกเรียกตัวเข้าวังเพื่อไปเป็นพระสหายร่วมศึกษาก็จะไม่ตกมาถึงตัว เยี่ยนหลินยังคงขี่ม้าพกกระบี่อยู่ในเมืองหลวง จวนหย่งอี้โหวยังไม่เข้าไปพัวพันกับคดีก่อกบฏของพรรคพวกผิงหนานอ๋องที่เหลืออยู่ชาตินี้นางยังไม่ได้กล่าวถ้อยคำทำร้ายจิตใจประโยคนั้นกับหนุ่มน้อยผู้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความมืดมิดสุดหยั่ง…
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่อาจมองในแง่ดีได้ทั้งหมด
แค่เยี่ยนหลินคนเดียวก็เพียงพอให้ปวดเศียรเวียนเกล้าแล้ว
หนุ่มน
