้อยผู้ซึ่งกำลังจะเข้าพิธีสวมกวานแทบทุ่มเทความรู้สึกอันใสซื่อบริสุทธิ์ทว่าร้อนแรงมาให้นางผู้ไม่คู่ควรจนหมดสิ้น เขาพานางออกไปเที่ยวเล่นและคอยปกปั้อง ทั้งยังช่วยสะสางการกระทำอันแสนดื้อดึงและอุกอาจผิดปกติวิสัยของนางกับจวนตระกูลเจียงอีกด้วย
ชาติก่อนนางไม่ได้ขบคิดให้ถ้วนถี่
ทว่าชาตินี้นางผ่านเรื่องราวมาไม่น้อย ไหนเลยจะยังดูไม่ออกอีกเล่าเจียงปั๋อโหยวรู้สึกเวทนาสงสารและผิดบาปต่อบุตรีชะตาอาภัพเช่นนางก็จริง แต่กระนั้นชั่วดีอย่างไรครอบครัวตระกูลใหญ่ก็ต้องมีกฎระเบียบต่อให้ตามใจเพียงใดก็ไม่อาจปล่อยให้นางแต่งกายเป็นบุรุษออกไปโผล่หน้าข้างนอกแน่
แต่จวนตระกูลเจียงกลับอนุโลม
นี่มีคำอธิบายเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น…นั่นคืองานมงคลของนางถูกลอบกำหนดเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว และหากจะบอกว่าที่ปล่อยให้นางกระทำตามอำเภอใจเป็นเพราะนางคือคุณหนูรองจวนตระกูลเจียง ไม่สู้บอกว่านางเป็นว่าที่ฮูหยินของผู้สืบทอดหย่งอี้โหวจะดีกว่าแต่เรื่องนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีวันบังเกิดผล
อีกสองเดือนจวนหย่งอี้โหวต้องประสบคราวเคราะห์ เยี่ยนหลินในชาติก่อนอยู่ไม่ถึงวันที่พาคนมาสู่ขอ ถูกยึดทรัพย์ในวันก่อนเข้าพิธีสวมกวาน
เจียงเสวี่ยหนิงพิงขอบถังไม้อย่างสงบนิ่ง นางกะพริบตาพลางนึกถึงใบหน้าฮึกเหิมและนัยน์ตาอันร้อนแรงของหนุ่มน้อยเยี่ยนหลิน จากนั้นก็นึกถึงใบหน้าเผยความเด็ดเดี่ยวสุขุมลุ่มลึก รวมถึงสายตาอันน่าหวาดหวั่นยากจะหยั่งถึงของเยี่ยนหลินวัยเ
