หญ่อันใดก็ล้วนเห็นท่านมาก่อนเสมอ แล้วใครจะกล้าเอาของท่านไปได้เล่าเจ้าคะ?”
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ฟังนาง เพียงชำเลืองมองคนอื่นเท่านั้น “พวกเจ้าก็คิดเช่นนี้หรือ?”
แต่ละคนมองหน้ากันไปมา
ทว่าเรื่องเช่นนี้ผู้ใดจะกล้าออกมายอมรับกัน
อีกอย่างพวกนางต่างก็รู้กันทั้งนั้นว่าคุณหนูรองไม่ได้รู้จักสิ่งของของตนดีนัก ต่อให้ตรวจสอบได้ว่าของหายไปแล้วจะมีประโยชน์อันใด หากไม่มีหลักฐานก็ไม่อาจตัดสินได้หรอกว่าพวกนางคนใดเป็นผู้เอาไป
หากผู้ใดออกมายอมรับ นั่นคือคนโง่หลักการง่าย ๆ เช่นนี้พวกนางรู้ดีแก่ใจ ลอบคิดกันว่าเจียงเสวี่ยหนิง อาจเห็นของหายมากเกินไปจึงแผลงฤทธิ์ แต่ด้วยนิสัยแข็งนอกอ่อนในของนาง คงทำอะไรได้ไม่มากนัก
ดังนั้นเมื่อนางถามเสร็จ ทุกคนจึงมัวแต่โอ้เอ้ไม่ตอบเสียที
ในกลุ่มยังมีเด็กสาวใบหน้ารูปเมล็ดแตงนางหนึ่งออกมาพูดเสริมหวังซิ่งจยาอีกด้วย “คุณหนูช่างคิดเองเออเอง ยังไม่ทันเอ่ยปากก็ใส่ความบ่าวไพร่ที่ทำงานปรนนิบัติรับใช้ด้วยความยากลำบากเช่นพวกเราเสียแล้วหรือเจ้าคะ ไร้เหตุผลจนทำให้พวกบ่าวผิดหวังแล้วจริง ๆ !”เจียงเสวี่ยหนิงมิได้อารมณ์เสีย เพียงกล่าวขึ้นมาคำหนึ่งว่า “ได้”
ครั้นกล่าวจบนางก็สวมรองเท้าซึ่งวางอยู่ด้านข้างเตียงเตา ลุกขึ้นยืนแล้วปรบมือ ก่อนเดินออกจากเรือนไปโดยไม่เหลือบแลแยแสผู้คนโดยรอบ
ทุกคนต่างงงงวย
หวังซิ่งจยาสับสนมึนงงเหลือคณา นางนึกว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะโต้เถียงอีกหลายยก คิดไม่ถึงว่ากลับเดินจากไป
