ต่าง เอนกายแนบหมอนอิงผ้าแพรสีเขียวขี้ม้า นางยกถ้วยชาขึ้นมาจากบนโต๊ะ ดื่มพลางมองสำรวจคนเหล่านี้เงียบ ๆ
อีกครู่หนึ่งหวังซิ่งจยาก็มาถึง
ช่วงเช้านางถูกเจียงเสวี่ยหนิงทำให้ตกใจเกือบตายตรงระเบียงทางเดิน เมื่อครู่พอได้ยินว่าเจียงเสวี่ยหนิงเรียกตัวจึงรีบรุดมาพร้อมรอยยิ้มประจบเอาใจ “ยังมีอีกหลายอย่างรอให้ทุกคนไปทำอยู่นะเจ้าคะ คุณหนูเรียกตัวทุกคนมากะทันหันเช่นนี้ ไม่ทราบว่ามีอะไรจะสั่งหรือเจ้าคะ?”เจียงเสวี่ยหนิงคร้านจะพูดไร้สาระกับนางเพียงชี้กล่องซึ่งวางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าสองกล่องนั้นพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ก็ไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไร แค่เห็นว่ากล่องของข้ามันว่างเปล่าไปสักหน่อย ก่อนหน้านี้พวกเจ้าเอาไปเท่าไรจงรีบใส่กลับคืนมาให้ข้าซะ”
หวังซิ่งจยาสีหน้าแปรเปลี่ยนในบัดดล
ส่วนคนอื่นก็ตื่นตระหนก รู้สึกคาดไม่ถึงเช่นเดียวกัน
ภายในห้องพลันเงียบกริบ ทุกคนต่างดวงตาวาวโรจน์ ทว่าไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจาเจียงเสวี่ยหนิงเห็นแล้วก็หัวเราะ “ไม่มีใครเอาไปเลยงั้นหรือ?”
หวังซิ่งจยาเอาไปมากที่สุด และรู้ว่าในเรือนแห่งนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มือสะอาด ทุกคนอยากจะปิดบังให้กันและกันเสียด้วยซ้ำไป นางรู้สึกว่าเรื่องราวไม่น่าจะใหญ่โต จึงก้าวออกมาพูดด้วยท่าทีตื่นตระหนกตกใจยกใหญ่ “นี่คุณหนูหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ! พวกบ่าวไม่อาจทนรับไหวแล้วจริง ๆ ทุกคนล้วนปรนนิบัติรับใช้คุณหนูอยู่ภายในจวนแห่งนี้ ไม่ว่าจะเรื่องราวน้อยใ
