ยบอย่างเชื่องช้า ประหนึ่งลำธารตื้นที่นางเคยย่ำเล่นยามเยาว์วัย
พลาดพลั้งเข้ารั้วกำแพงวัง ถูกกักขังด้วยความมั่งคั่งเฟืองฟู
ตำหนักคุนหนิงแห่งนี้ สุดท้ายก็กลายเป็นสุสานที่กลืนกินกระดูกและฝังชีวิตของนางไว้เบื้องนอกหน้าต่าง ดวงตะวันเฉิดฉายโผล่พ้นออกมา สาดส่องทาบทาลงบนพื้นหิมะ ค่อย ๆหลอมละลายทีละน้อย ทีละน้อย…
*****
ช่างเป็นความฝันอันแสนยาวนาน ต้นสายปลายเหตุภายในชาติภพในความฝันสับสนปนเปไปหมด มีเพียงสัมผัสคมกริบยามลากผ่านลำคอเท่านั้นที่แจ่มชัดยิ่งนัก
เจ็บจริง ๆ
เจียงเสวี่ยหนิงครุ่นคิด หากรู้ตั้งแต่แรก ควรเลือกวิธีการตายที่ไม่เจ็บจะดีกว่า
“แค่ก”
ในฝันเหมือนมีอะไรกดทับหน้าอกนางอยู่ทำให้หายใจไม่ออก ดังนั้นนางจึงส่งเสียงไออกมาคราหนึ่ง พยายามลืมตาสุดกำลัง
ทว่าการมองเห็นครั้งนี้กลับทำให้นางตื่นตระหนก
นางนอนอยู่บนตั่งที่เละเทะยุ่งเหยิงหลังหนึ่งหากพูดให้ถูกต้องมากกว่านี้ก็คือนอนอยู่กึ่งกลางบุรุษสองคน ส่วนสิ่งที่อยู่ใกล้เพียงแค่คืบนั้นเป็นใบหน้าของชายหนุ่มที่หล่อเหลาหมดจดและงามสง่าเช่นบัณฑิต ลมหายใจของคนผู้นี้แทบจะสอดประสานกับของนางแล้ว ซ้ำยังยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาโอบนางอย่างเปิดเผยเสียด้วย
เจียงเสวี่ยหนิงขนหัวลุกชันขึ้นมาในบัดดล
ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้นางอดนึกถึงช่วงที่เยี่ยนหลินหวนคืนราชสำนักและกักบริเวณนางในตอนนั้นไม่ได้ เขามักเข้ามาในตำหนักนางอย่างเงียบเชียบ ทำให้นางไม่มีโอกาสแม้แต่จะหลับสนิททั้งคื
