น…
นางปัดมือคนผู้นั้นออก พลิกตัวแล้วยืนบนตั่งชายหนุ่มผู้นั้นลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงฝันมองการกระทำของนางด้วยความประหลาดใจเขายกตัวขึ้นนั่งเอนกาย ทั้งยังเอื้อมมือมาดึงตัวนางอีกด้วย “อืม สหายเจียง พวกเรานอนต่อกันเถอะ…”
“บังอาจ!”
อย่างไรเสียก็เคยเป็นถึงฮองเฮา กระทั่งออกคำสั่งกับเหล่าขุนนางก็ทำมาแล้ว ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินเขากล่าววาจาไม่สมควร ทั้งยังเห็นว่าอีกฝั่ายมีพฤติกรรมไม่สำรวมอีก นางจึงฟาดฝั่ามือประทับใบหน้านั้นไปฉาดหนึ่งตามจิตใต้สำนึกทันที!
เพียะ!
เสียงนี้ดังกระจ่างชัดมาก ถึงกับทำให้หนุ่มน้อยชุดดำซึ่งกำลังหนุนกระบี่หลับอุตุบนตั่งอีกฝังตกใจตื่น
เขาลืมตา คิ้วยาว จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง ทั่วร่างเปียมล้นด้วยพลังและจิตวิญญาณ เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ก็รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ จากนั้นก็เหลือบเห็นเสื้อผ้าอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยกับรอยนิ้วมือสีแดงจาง ๆ ห้ารอยบนแก้มขวาของชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง รวมถึงใบหน้าตื่นตระหนกระคนมีโทสะของเจียงเสวี่ยหนิง
ทันใดนั้นพลันบังเกิดเสียงดัง ‘เคร้ง’ หนุ่มน้อยฟืนคืนสติ เขารีบสาวเท้ามาขวางหน้าเจียงเสวี่ยหนิง ชักกระบี่ออกจากฝัก ปลายกระบี่กดไปที่คอของชายหนุ่ม!
ใบหน้าที่ยังคงหลงเหลือความอ่อนเยาว์อยู่บางส่วนปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายอันเย็นเยียบ
เขาตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ท่านทำอะไรเขา?!”
ชายหนุ่มทางหนึ่งรู้สึกประหลาดใจที่อีกฝั่ายถึงกับกล้าชักกระบี่ใส่ตนด้วยความวู่วามเช่นนี้ส
