ลิวก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ เขารับบันทึกรายชื่อตำราไปแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่พลิกดูบันทึกรายชื่อตำราอย่างตั้งใจ แล้วเดินตรงไปที่ห้องโถง
ในใจของหลี่ลี่รู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าบนใบหน้าของเขานั้นกลับเรียบเฉยมากขณะเดินตามหลังของผู้ดูแลหลิวไป
ผู้ดูแลหลิวเดินเข้าไปในห้องโถง ตรวจดูตำราที่จัดเรียงหมวดหมู่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาหยิบตำรามาตรวจสอบสองสามเล่ม จากนั้นจึงมองหลี่ลี่ด้วยความประหลาดใจ หลังจากนั้นครู่ใหญ่เขาก็ถอนหายใจ “แม้แต่ตำราอย่างซ่งไป้เฉ่า*[1] เจ้าก็รู้ว่าต้องจัดเข้าหมวดอาวุธ ที่เหลือก็คงไม่มีอะไรผิดพลาดแล้ว”
ซ่งไป้เฉ่าแม้จะเป็นชื่อพืชพันธุ์ ทว่าความจริงแล้วคือต้นไม้ชนิดหนึ่ง ลำต้นมีความแข็งแกร่ง สามารถนำมาทำเครื่องมือทางการเกษตรได้ อีกทั้งตำราเล่มนี้ยังบันทึกเกี่ยวกับต้นไม้พิเศษบางชนิดที่สามารถนำไปผลิตอาวุธได้ ตามกฎแล้ว การจำแนกประเภทควรจัดอยู่ในหมวดหมู่อาวุธ
หลี่ลี่อ่านตำราเกือบทั้งเล่ม แล้วก็ค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมอีก จึงทำให้เข้าใจวิธีการจำแนกประเภทของตำราเหล่านั้นได้
“ท่านหมายความว่า ข้าได้ทำภารกิจนี้สำเร็จแล้วใช่หรือไม่? ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะคำสั่งสอนของท่าน ข้ารู้สึกขอบคุณ…”
“ไม่ต้องเอ่ยให้มากความ!! นี่คือหินวิญญาณแปดก้อน แต่เจ้ากล้ารับมันไว้หรือ? ขอทานต่ำต้อยเช่นเจ้า ยังคิดต่อกรกับข้าที่เป็นถึงผู้ดูแลกระนั้นหรือ? หึ! เจ้าไม่กลัวว่าจะถูกข้าเล่นงานจนตายหรืออย่า
