งไร?”
สีหน้าของผู้ดูแลหลิวเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขาจ้องไปที่หลี่ลี่อย่างเหยียดหยาม หยิบหินวิญญาณแปดก้อนออกมาจากอก แล้วก็วางลงบนโต๊ะเสียงดัง
รอยยิ้มที่ประจบประแจงของหลี่ลี่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า ทว่าในใจของเขากลับรู้สึกโกรธมาก
เดิมทีหลี่ลี่ตั้งใจว่าจะไม่ทำเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องใหญ่แล้วให้จบกันไป โดยที่เขาจะไม่รับหินวิญญาณ เพื่อดูว่าความสัมพันธ์อันดีระหว่างเขากับผู้ดูแลหลิวดีขึ้นได้หรือไม่? ทว่าบัดนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย หากเขาตัดสินใจไม่รับหินวิญญาณ ผู้ดูแลหลิวจะปล่อยเขาไปงั้นหรือ?
เด็กหนุ่มหลี่ลี่ยังคงยิ้มเหมือนเดิม เขาหยิบหินวิญญาณแปดก้อนบนโต๊ะขึ้นมาด้วยความโลภและเก็บไว้ในอกพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณผู้ดูแลหลิวมาก ขอผู้ดูแลหลิวมอบป้ายไม้ไผ่ที่ทำภารกิจสำเร็จให้กับข้าด้วย ข้าจะได้ไปรายงานตัวที่หอพักในฐานะศิษย์ใหม่!”
หลี่ลี่มีภูมิต้านทานต่อหินวิญญาณต่ำมาก ในเมื่อผู้ดูแลหลิวหยิ่งผยองถึงเพียงนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องขัดใจตัวเองอีกต่อไปแล้ว
“เจ้า… ดี ดีมาก เด็กน้อย เจ้าคอยดูเถิด! ดูว่าเจ้าจะตายอย่างไร!”
ใบหน้าของผู้ดูแลหลิวกลายเป็นเคร่งขรึม แววตาพลันดุร้ายขึ้นมาทันที ทั้งยังข่มขู่หลี่ลี่อย่างเปิดเผย
ทว่าหลี่ลี่กลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว ในเมื่อไม่มีทางให้หันหลังกลับ เขาก็ต้องเดินหน้าต่อไป แม้ว่าจะต้องพบกับความยากลำบากมากเพียงใดก็ตาม เขาจะต้องฝ่าฝันมันไ
