อวี๋ซู่เห็นอีกฝ่ายหวั่นไหวก็ถอนหายใจโล่งอก “เศษศาสตราเทพอยู่ที่ยอดเขาหลอมศาสตราของสำนักเซียนเทียนหลาน ข้าเป็นสหายกับผู้อาวุโสที่นั่น เจ้าทำทีเป็นถูกข้าชิงร่าง แล้วข้าจะหาโอกาสยืมเศษศาสตราเทพนี้ให้”
“ไว้เจ้าได้เศษศาสตราเทพแล้วปล่อยข้าไป ข้าจะหักหลังสำนักเซียนเทียนหลาน พอข้าอยู่ในสำนักเซียนเทียนหลานต่อมิได้ ข้าก็จะมิใช่ศัตรูของสำนักเซียนอวี่หวงอีก นอกจากนั้น เจ้าบรรลุเซียนแล้ว ข้าก็ทำอะไรเจ้ามิได้แล้วด้วย”
ขณะที่อวี๋ซู่ทำทีอ่อนแอ ในใจเขาก็วางแผนแล้ว พอเจียงผิงอันพาเขากลับสำนักเซียนเทียนหลาน เขาจะขอให้คนอื่นช่วยทำลายจิตเจียงผิงอัน ยึดร่างนี้ทันที
อวี๋ซู่ลอบปรีดาในใจ ทว่าจู่ ๆ วิญญาณก็เผชิญแรงกดดันรุนแรงจนสีหน้าเปลี่ยน
“เจียงผิงอัน! เจ้าทำอะไรเนี่ย! หากเจ้าฆ่าข้า เจ้าก็จะไม่ได้เศษศาสตราเทพนี่นะ!”
“แค่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนก็พอแล้ว เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องที่เหลือหรอก”
เจียงผิงอันเคลื่อนจำนง วิญญาณของอวี๋ซู่ระเบิดเละทันที
เจียงผิงอันใช้ชีวิตได้นานเพียงนี้ เขายึดหลักการมิทิ้งปัญหาให้อนาคตอยู่เสมอ วาทะของศัตรูนั้นเชื่อได้เพียงสามส่วนแต่ไหนแต่ไร
