เมื่อกาลเวลาย้อนกลับไปสองสามอึดใจ รากเซียนอันเหี่ยวเฉาของเจียงผิงอันก็ฟื้นคืน
ทันทีที่เจียงผิงอันคืนพลัง ปราณทั้งหมดก็ถูกจ่ายสู่ดวงตา เร่งพลังกาลเวลาสุดชีวิต
“ผนึก!!”
ร่างสีทองหมดพลังไปกับการโจมตีสุดท้าย ขอเพียงหยุดมันมิให้ฟื้นพลังก็จัดการได้แล้ว
ร่างอันแหลกสลายของตัวตนสีทองถูกตรึงไว้ ดิ้นสะบัดอย่างบ้าคลั่ง
เจียงผิงอันหน้าเสีย อำนาจกาลเวลานั้นเหมือนวิชาต้องห้าม เพียงครู่สั้น ๆ ก็ทำให้ปราณของเขาหมดสิ้น ยามนี้สายเกินเติมปราณแล้ว
เจียงผิงอันกัดฟัน ดวงตาฉายประกายบ้าคลั่ง สังเวยอายุขัยที่เหลือหมื่นปี ใช้การเร่งเวลาเพิ่มความเร็วการสูญพลังและชีวิตของอีกฝ่าย
เพียงพริบตา เส้นผมของเจียงผิงอันก็หงอกขาว ไม่เหลือเวลาชีวิตมากนัก โลหิตหลากจากดวงตาเพราะใช้อำนาจกาลเวลาถึงขีดสุด สีหน้าบิดเบี้ยวสุดขีด
เมื่อกาลเวลาถูกเร่ง พลังชีวิตของร่างสีทองเสื่อมสลายอย่างเร่งเร็ว ไร้ความเป็นไปได้ที่จะสะบัดหลุด ร่างแหลกร้าวสลายเป็นแสงทอง ลับไปในมวลเมฆสีทอง