เมื่อสัมผัสตัวตนของอีกฝ่ายมิได้แล้ว ร่างอันแหว่งวิ่นของเจียงผิงอันก็หยุดโจมตีทันที ร่างของเขาแน่นิ่งในสุญตา ใบหน้าสุดเหนื่อยล้า ดวงตาปรือคล้ายจะปิด อยากจะหลับตาสู่นิทราเป็นยิ่งนัก
“ในที่สุด… ก็จบเสียที…”
สิบปี หนึ่งทศวรรษเต็ม ๆ ทุกช่วงเวลาล้วนใช้ไปกับศึกอันเข้มข้นสุดขั้ว เกินขีดจำกัดทั้งร่างกายและจิตใจไปแล้ว
ท้ายที่สุดเขาก็วางแผนเหนือชั้นกว่า ใช้ยันต์ตัวตายตัวแทนและยันต์คืนอาสัญหลอกทำลายพลังของอีกฝ่าย และสุดท้ายก็สังเวยอายุขัยใช้ผนึกกาลเวลาเอาชนะร่างสีทองลงได้
ยากเย็นเกินไปแล้ว
ไม่รู้ทำไมสวรรค์จึงให้เขามาผจญทัณฑ์เซียนน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้
แต่มันก็จบแล้ว
ในเมื่อผ่านทัณฑ์มาได้ ก็บรรลุเซียนได้แล้ว…
แอ๊ด~
เสียงประตูแง้มเปิดดังขึ้น
ประตูเซียนสีทองบรรจงแง้ม แสงทองเรืองรองเจิดจรัส สิบร่างอันทรงพลังเดินออกมาจากภายใน
เมื่อร่างทั้งสิบเดินออกมา สิบเขตแดนสีเลือดอันผสานห้าเขตแดนก็ปะทุออก จิตสังหารพวยพุ่งรุนแรงประหนึ่งจะกลืนฟ้าดินสูญสิ้น ปราณอันทรงพลังปกคลุมไปทั่วทั้งจักรวาล
ดวงตาอันเจียนปิดเต็มทีของเจียงผิงอันเบิกกว้างกะทันหัน ร่างของเขาสั่นสะท้านรุนแรง
