องดั้งเดิมออกมาได้อย่างไรก็ตาม เดอร์ริคพอจะเดาได้ว่า เมืองแห่งนี้เคยผ่านประวัติศาสตร์ยาวนานและมีประชาชนอยู่อาศัยเป็นจำนวนมากท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย พวกเขาต้องคอยปกปั้องตัวเองจากสัตว์ประหลาดในความมืดพวกเขาดื่มโอสถ สร้างบ้านและคอยบำรุงซ่อมแซมพยายามต่อสู้ปั้องกันกำแพงเมืองอย่างสุดฝีมือ และมีทีมสำรวจ
ราวหกถึงเจ็ดหน่วย คอยออกไปค้นหาข้อมูลและสิ่งของสำหรับยืดอายุอารยธรรมของตนออกไปพวกเขาจะเริ่มเฉลิมฉลองเมื่อเข้าสู่ช่วงสงบสุขขณะเดียวกันก็คอยประกอบพิธีกรรมถึงเทพในความศรัทธาและรอการตอบสนองโดยไม่ย่อท้อพวกเขาให้กำเนิดทายาท สืบทอดความหวังของเมืองต่อไปยังชนรุ่นหลังแต่กลับลงเอยด้วย พวกเขาถูกความมืดมิดกลืนกินอย่างโหดร้าย สุ้มเสียงแห่งความสุขถูกพรากไปพร้อมกับการถือกำเนิดของซากปรักหักพังเสื่อมโทรมซากอาคารเหล่านี้เปรียบดังสุสานยักษ์สำหรับฝังศพของเหล่าผู้ดิ้นรน ซึ่งพยายามทุกวิถีทางให้เมืองของตนอยู่ต่อรอดไปแต่ในตอนสุดท้าย เรื่องนั้นก็ไม่เกิดขึ้นนักล่าปีศาจ โคลิน·อีเลียด มองไปรอบตัวด้วยสีหน้าอึมครึมประหนึ่งกำลังจินตนาการภาพสุดท้ายของเมืองเงินพิสุทธิ์ในหัวมันชี้ไปยังทิศทางหนึ่งและกล่าว
“แถบนี้ถูกสำรวจทุกซอกมุมแล้ว วิหารเปั้าหมายตั้งอยู่ใจกลางเมือง”สมาชิกทีมสำรวจพลันตึงเครียด แต่ก็ไม่มีใครลดการปั้องกันลง ทุกคนตั้งใจทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดหลังจากเดินผ่านแนวซากปรักหักพัง ซึ่งไม่มีใครแน่ชัดทราบว่าถูกท
