สนิทไคลน์เม้มปากพลางถอนหายใจ
“ผมเคยทำงานอาสาสมัครเป็นครั้งคราว ไม่มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง นอกจากการได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ผมไม่ได้ทำแบบนั้นมาสักพักแล้ว ได้โปรดช่วยมอบโอกาสให้ด้วย”“อาสาสมัคร?” ไลฟเงยหน้ามองพลางทวนคำซ้ำไคลน์พยักหน้ารับ“เป็นการทำงานแบบไม่รับค่าจ้าง แต่ก็ไม่ได้ฟรีเสียทีเดียว ผมต้องการรอยยิ้มแสนอบอุ่นเป็นการตอบแทน ในเมื่อไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว ทำไมถึงไม่ลองเชื่อใจผมดู”ไลฟพลันเงียบงัน เธอยกแขนขึ้น-ท่อนแขนอันเหี่ยวย่นซึ่งเกิดจากการแช่น้ำเป็นเวลานานติดต่อกันหลายปี ก่อนจะมันปาดน้ำตาและกล่าวด้วยเสียงค่อย“คุณนักสืบ คุณช่าง… เป็นสุภาพบุรุษจิตใจงดงาม…”เสียงหญิงสาวเริ่มสะอื้น
“…เรื่องราวก็คือ เที่ยงตรงวันมะรืน เดซี่นำผ้าไปส่งลูกค้าโดยมีเฟรย่าคอยนำทาง บ้านของลูกค้าอยู่รอบนอกเขตตะวันออก เด็กทั้งสองคนจึงต้องเดินผ่านถนนหลายเส้น เพื่อให้กลับมาทันอาหารกลางวัน เฟรย่าเลือกกลับทางลัดซึ่งเป็นซอยเปลี่ยว ขณะคลาดสายตาไปครู่หนึ่ง พอรู้ตัวอีกที่ เดซี่ด้านหลังก็หายตัวไปแล้ว เฟรย่ารีบเดินย้อนกลับ แต่ก็หาน้องสาวไม่พบและเดซี่ก็ไม่ได้กลับบ้านในวันนั้น เรื่องเกิดแถวไหน? เฟรย่า”เด็กสาวนามเฟรย่าลุกยืน ดวงตากำลังแดงก่ำและมีอาการบวมเล็กน้อยเธอเล่าพลางสะอื้น“แถวซอยขวานหักค่ะ… คุณนักสืบ เดซี่จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“คิดว่า” ไคลน์ตอบเสียงเรียบมันมองไปรอบตัว
“มีของใช้ในชีวิตประจำของเดซี่บ้างไหม ผมมีสิท
