กรุงเบ็คลันด์ เขตตะวันออกก่อนถึงสี่แยกเมื่อไมค์·โยเซฟเห็นเด็กเล็กกลุ่มหนึ่งซึ่งมีสภาพอ่อนเพลียและแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่า นักข่าวอาวุโสเช็ดปากและเตรียมเดินไปให้เงินติดตัวสักคนละสองสามเพนนีทว่า พฤติกรรมดังกล่าวถูกห้ามไว้โดยอดีตคนเร่ร่อน เฒ่าโคห์เลอร์“พวกเขาเป็นหัวขโมย”“หัวขโมย? แล้วพ่อแม่ไปไหน? พวกเขาถูกแก๊งอันธพาลควบคุมอยู่หรือ?” ในฐานะนักข่าวอาวุโสของสำนักพิมพ์ ไมค์ไม่เคยเข้ามาทำงานในเขตตะวันออกด้วยตัวเอง แต่มันก็พอจะทราบข่าวคราวว่า แก๊งอันธพาลในย่านนี้มักจับเด็กเล็กมาฝึกขโมยของ“พ่อแม่? ไม่น่าจะมี หรือถ้ามีก็คงเป็นหัวขโมยมาก่อนเหมือนกัน แน่นอน คุณนักข่าวกล่าวถูกต้องแล้ว เด็กส่วนใหญ่
จะถูกควบคุมโดยกลุ่มอันธพาล พวกมันจะสอนให้เด็กลักขโมยจนชำนาญ…ยกตัวอย่างเช่น อันธพาลกลุ่มหนึ่งจะแขวนเสื้อโค้ทของผู้ชายไว้บนกำแพง นำผ้าเช็ดมือสอดไว้ในกระเปั๋าเสื้อและห้อยสายนาฬิกาพกออกมาด้านนอก เด็กทุกคนถูกฝึกอย่างหนักจนกว่าจะขโมยผ้าเช็ดมือได้โดยไม่ทำให้สายนาฬิกาขยับเขยื้อน…ผมได้ยินเรื่องพวกนี้มาจากเพื่อนในเรือนทำงาน สมัยยังไม่มีบ้านซุกหัวนอน”เฒ่าโคห์เลอร์พึมพำยาว“เฮ่อ ผมยังจำได้แม่นยำ หัวขโมยอายุน้อยสุดซึ่งเคยถูกตำรวจจับกุม มีอายุเพียงหกขวบเท่านั้น…”และโคห์เลอร์ยังจำได้ด้วยว่า เด็กคนนั้นปั่วยตายด้วยโรคร้ายในเวลาถัดมาเมื่อเกิดความเครียด มันอยากบุหรี่กะทันหัน แต่ตัดสินใจไม่สูบเพราะคำนึงถึงสุขภาพของตัวเองมาก
