่ค้าแผงลอยจะนำมาขาย รวมถึงยังมีกลิ่นคาวจากผลิตภัณฑ์จำพวกปลาตกค้างระหว่างเดิน ไคลน์รู้สึกคุ้นเคยถนนเส้นนี้เป็นพิเศษ เพราะบรรยากาศดันเหมือนกับถนนกางเขนเหล็กของเมืองทิงเก็นมากจุดต่างแตกเดียวก็คือ เนื่องจากเบ็คลันด์เป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ ปริมาณปลาสดจึงสูงกว่าหลายเท่า
“หอพักตรงนี้มีคุณภาพสูง สมัยยังเตร็ดเตร่แถวนี้ ผมรู้สึกว่าทั้งสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีค่อนข้าง…เนื้อตัวสะอาด”เฒ่าโคห์เลอร์ชี้ไปทางอาคารสามชั้นสีเหลืองซีดเมื่อทั้งสามเดินใกล้ พวกมันเริ่มมองเห็นปั้ายด้านหน้าหอพักเป็นภาพของนาฬิกาพก นาฬิกาแขวน และไขควง ประกอบกันโดยด้านล่างเขียนกำกับไว้ว่า“รับซ่อมนาฬิกา”“มีช่างนาฬิกาอาศัยในอยู่หอพัก?”ไคลน์พลันหวนนึกถึงฉากอันคุ้นเคยจากความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติคนก่อนในสมัยนั้น เบ็นสัน เมลิสซ่า และตัวมัน มักตระเวนหาร้านซ่อมนาฬิกาพกสีเงินซึ่งเป็นของต่างหน้าจากพ่อ แต่ไม่ว่าจะซ่อมสักกี่ร้าน นาฬิกาก็จะพังอย่างรวดเร็วหลังจากกลับถึงบ้านเสมอจนกระทั่งเมลิสซ่าศึกษากลไกด้านในอย่างละเอียด เธอจึงซ่อมแซมมันจนกลับไปอยู่ในสภาพพร้อมใช้งาน นับแต่นั้น
ไคลน์จึงพกติดตัวตลอดเวลา ถือเป็นสิ่งของมีราคาเพียงไม่กี่ชิ้นในร่างกายและเมื่อไคลน์ ‘เสียชีวิต’ จากเหตุระเบิดภายในบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ สิ่งของมูลค่าสูงชิ้นดังกล่าวจึงไม่ถูกฝังมาพร้อมกับศพปั่านนี้คงอยู่กับเบ็นสันกระมัง…หมอนั่นจะยังคิดถึงเราทุกครั้งเมื่อหยิบนาฬิกา
