ล้กัน พูดให้ชัดคือ ถ้าเราอยู่ไกลกันเกินไปการยืมเครื่องมือก็จะเสียเวลาและสิ้นเปลืองค่ารถม้า”เมื่อเล่าจบ ชายวัยกลางคนเดินออกจากห้องและหายไปสักพักการได้พบช่างนาฬิกาทันทีไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเพราะลูกบ้านของหอพักหลังนี้ล้วนเป็นช่างนาฬิกา…ไคลน์พลันกระจ่างเฒ่าโคห์เลอร์มองไปรอบห้องและกล่าวด้วยน้ำเสียงเจอความอิจฉา
“ก่อนจะล้มปั่วย ผมเคยอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้มาก่อน ภรรยามักร่วมมือกับแม่บ้านคนอื่นช่วยกันทำงานเย็บปัก และลูกสองคนของผม…พวกเขา…”ไมค์ถอนหายใจยาว และกล่าวด้วยกระซิบ“ผมเคยเข้าใจมาตลอดว่าช่างฝีมือต้องร่ำรวยมาก…”“ผมด้วย…” ไคลน์ปั้องปากพูด.หลังจากสัมภาษณ์ชาวหอพักอย่างอบอุ่น ทั้งสามคนเริ่มออกผจญภัยอีกครั้งขณะเดินไปได้หนึ่งร้อยเมตร พวกมันได้ยินหญิงสาวสองคนกำลังมีปากเสียงพวกเธอพ่นถ้อยคำสุดหยาบคายใส่กันโดยไม่หวงแหนส่งผลให้ได้เรียนรู้ศัพท์ใหม่มากมายเหตุผลของการทะเลาะคือ หญิงสาวคนซ้ายกำลังตำหนิหญิงคนขวาว่า เธอคือตัวการทำให้บ้านเช่าของพวกหล่อนสกปรกและมีเสียงดัง ส่วนผู้หญิงคนขวาตะโกนสวนกลับว่า
ปัญหาเริ่มจากผู้หญิงคนซ้ายต่างหาก ใครบอกให้ชวนแขกเข้ามาในบ้านตอนกลางคืน“ตรงนั้นคือแม่บ้านซักรีดใช่ไหม?” ไมค์ขมวดคิ้วถาม“ใช่ครับ ผมรู้จักหล่อน เป็นแม่หม้าย เธอกับลูกสาวสองคนคอยรับจ้างซักเสื้อผ้าให้ลูกค้า” เฒ่าโคห์เลอร์ตอบฉะฉานไมค์ก้มหน้าครุ่นคิด“ช่วยพาผมไปหาเธอหน่อย”โคห์เลอร์พยักหน้ารับ และนำทางท
