และผมไม่สามารถกลับบ้านได้ในบางคืนเพราะติดคดีความสำคัญ ส่งผลให้ไม่มีใครคอยให้อาหารโบรดี้” เยอร์เก้นเล่า พร้อมกับชำเลืองไปทางแมวดำขนปุย “ผมต้องการให้คุณแวะเข้ามาให้อาหารโบรดี้ เปลี่ยนกระบะทราย และอยู่เล่นกับเขาสักพัก แมวตัวนี้ชอบให้คนเกาคาง…อา หากสี่ทุ่มตรง คุณเดินผ่านแล้วไม่เห็น
ว่าไฟบ้านเปิดอยู่ รบกวนเข้ามาจัดการธุระให้ด้วย ผมยินดีจ่ายครั้งละสองซูล จนกว่าคุณย่าจะออกจากโรงพยาบาล”ไคลน์นั่งจ้องเยอร์เก้นผู้ทำหน้าขึงขัง“เป็นงานไม่ซับซ้อนและค่าตอบแทนสมน้ำสมเนื้อ ผมไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธ”ขณะกล่าว ชายหนุ่มหันไปมองเจ้าแมวดำโบรดี้และส่งยิ้มให้มันโบรดี้ม้วนตัวกลับอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งหันก้นให้ไคลน์โดยสมบูรณ์รอยยิ้มบนใบหน้า เปลี่ยนเป็นยิ้มแห้งทันที่…หลังจากอิ่มหนำ ไคลน์ขอตัวเยอร์เก้นกลับบ้าน ชายหนุ่มเดินไปบนถนนมืดสลัวโดยมีจุดหมายเป็นบ้านเช่าของตัวเองในเวลาปัจจุบัน ชาวเมืองส่วนใหญ่จะเลิกงานและกำลังดื่มด่ำไปกับมื้อค่ำ ผู้คนเดินเท้าสองข้างทางและรถม้าจึงมีปริมาณ
ไม่มากนัก บรรยากาศเงียบเชียบเหมาะแก่การเดินคิดอะไรเรื่อยเปือยภายใต้แสงจากเสาตะเกียง ไคลน์รู้สึกว่าตนไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อน จึงลดฝีเท้าลงและเดินด้วยย่างก้าวเอื่อยเฉื่อยกว่าปรกติเมื่อเดินมาถึงบ้านครอบครัวซาเมอร์ ชายหนุ่มแอบชำเลืองเข้าไปในมุขหน้าต่างและเห็นผู้คนเดินผ่านเข้าออก บรรยากาศภายในบ้านกำลังสว่างไสว เสียงหัวเราะและบทสนทนาดั
