ี้ไร้จำเป็นแล้ว
เต่าเทวะพูดต่อ “ภพแร้นแค้นเป็นใบไม้แรกยามต้นโลกากำเนิดขึ้น แม้จะผ่านกาลมาเกินนับจนเสื่อมถอยทรุดโทรม แต่มันก็ยังมีกลิ่นอายแห่งอดีต มีแก่นรากฐานปฐมกาล หากเจ้าอยากจะรอดจากทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวา เจ้าก็ควรเผชิญทัณฑ์ในภพแร้นแค้นโอกาสสำเร็จจะเพิ่มขึ้นห้าส่วน”
เจียงผิงอันซึ่งกำลังคิดจรจากได้ยินเช่นนี้ ม่านตาก็พลันหดตัว“การเผชิญทัณฑ์ในภพแร้นแค้นเพิ่มโอกาสสำเร็จได้ด้วยหรือขอรับ?”
แม้เขาจะพร้อมบรรลุเซียน แต่หากมีโอกาสเพิ่มความเป็นไปได้ในการบรรลุเซียน เขาก็ยังอยากสู้
เต่าเทวะถ่ายทอดกระแสปราณพูดต่อ “หากเจ้ารอดทัณฑ์บรรลุเซียนได้ ข้าก็จะสามารถอำนวยพรพลังของทั้งภพภูมิให้แก่เจ้า ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ต่อให้ผู้มาเป็นเซียนสวรรค์ เจ้าก็ไล่ไปได้”
ร่างของเจียงผิงอันสะท้าน ไม่มีใครอยากจากบ้านเกิด หากภพแร้นแค้นสงบสุข เขาก็ไม่ต้องจากไปก็ได้
“ผู้อาวุโสอวิ๋นเหยา เขาพูดถูกหรือไม่? การข้ามทัณฑ์ที่นี่จะเพิ่มโอกาสสำเร็จได้จริง ๆ หรือ?”
เจียงผิงอันอยากยืนยันอีกครั้ง
อวิ๋นเหยาเงียบไปเนิ่นนานจึงตอบกลับ “หากนี่เป็นใบแรกของต้นโลกาจริง ๆ ภพแห่งนี้ก็ต้องมีพลังพิเศษอย่างหนึ่งอยู่ และอาจสามารถเพิ่มโอกาสรอดทัณฑ์ได้จริง ๆ”
เจียงผิงอันครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพลันกัดฟันกรอด ดวงตาฉายประกายเด็ดเดี่ยว
หนึ่งในเหตุผลที่เขาบรรลุได้เช่นทุกวันนี้ ก็เพราะเขากล้าสู้
บางที ภัยพิบัติของภพแร้นแค้นครั้งนี้อาจเป็นโอกาสบรรลุเซ
