ัดมา อาทิตย์เช้าหลังจากตื่นนอน ไคลน์กินอาหารเช้าพลางหยิบปากกาและกระดาษออกมาเขียนจดหมายถึงไอเซนการ์ด·สแตนธอนใจความระบุว่า ตนต้องการทราบรายละเอียดคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเบ็คลันด์เมื่อสี่ปีก่อน กลุ่มเหยื่อในขณะนั้นคือโสเภณีแม่หม้ายและมีลูกหนึ่งคนหลังจากพับกระดาษและยัดใส่ซองจดหมาย ไคลน์ติดตราไปรษณียากรมูลค่าเทียบเท่าหนึ่งเพนนีเพื่อปิดผนึก
ถัดมา มันสวมโค้ทตัวนอก สวมหมวกทรงกึ่งสูงและหยิบไม้ค้ำเดินออกจากบ้าน ปลายทางคือสำนักงานไปรษณีย์สุดสายถนนมินส์ทันใดนั้น ไคลน์ได้พบสตาร์ลิ่ง·ซาเมอร์และสามีของเธอลุค ในสภาพแต่งตัวจัดเต็มราวกับเตรียมเข้าร่วมงานเลี้ยงรถม้าคันหนึ่งวิ่งมาหยุดหน้าประตูบ้าน“อรุณสวัสดิ์ครับ พวกคุณสองคนมีนัดงานเลี้ยงตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้เลยหรือ” ไคลน์ซักถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจลุคหัวเราะคิกคัก“ไม่ใช่งานเลี้ยงตอนเช้า แต่พวกเราต้องไปช่วยเจ้าภาพจัดเตรียมงาน”มาดามสตาร์ลิ่งเชิดคางขึ้นและเสริม“แมรีได้เป็นคณะกรรมการมลพิษทางอากาศแห่งชาติแล้ว เธอจัดงานเลี้ยงฉลองในช่วงเย็นของวันนี้ พวกเราจึงต้องไปช่วยงานตอนกลางวัน”
ความปรารถนาของมาดามแมรีเป็นจริงแล้วสินะ…ไคลน์ถอนหายใจพลางยิ้ม “ฝากแสดงความยินดีไปถึงมาดามแมรีด้วยครับ”ลุค·ซาเมอร์พยักหน้ารับ“คุณยังไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเช้านี้หรอกหรือรายชื่อคณะกรรมการมลพิษแห่งชาติทั้งหมดถูกเปิดเผยแล้ว”
