จห่อหุ้มพลังวิญญาณ และส่งจิตตัวเองกลับสู่ห้องนอน…ช่วงเช้าตรู่ ท่ามกลางอากาศแสนบริสุทธิ์ของเขตราชินีนักปรุงยาใบหน้ากลมกลึง อายุราวสามสิบตอนต้น ปรากฏตัวในมุมมืดแห่งหนึ่ง จากนั้นก็รีบเก็บเกี่ยวสมุนไพรซึ่งตนแอบปลูก ยัดใส่กระเปั๋าหนังด้วยท่าทางร้อนรน
หลังจากจัดการภารกิจเรียบร้อย มันเหยียดหลังตรงพลางยืนบิดขี้เกียจ พร้อมกับขยับปากพึมพำด้วยสีหน้าพึงพอใจ“ร่างกายของเราแข็งแรงขึ้นมาก ไม่หอบง่ายเหมือนเมื่อก่อน แถมยังทนพิษได้บางชนิด แต่แล้วทำไม…ทำไมลำดับ8 ของเราจึงเป็นโอสถ ‘นักฝึกสัตว์’ … มันเกี่ยวข้องกับนักปรุงยาตรงไหน! เดี๋ยวก่อน…นักปรุงยาสามารถควบคุมพืชและซากศพของสัตว์ได้บางส่วน ส่วนนักฝึกสัตว์ก็สามารถควบคุมสัตว์มีชีวิต…เป็นเส้นทางสำหรับฝึกและควบคุมสินะ…ถ้าอย่างนั้น เราสามารถควบคุมสัตว์วิเศษได้ไหม? …แล้วลำดับเจ็ดก็เป็นการควบคุมมนุษย์หรือไง? ตาแก่นั่นไม่เคยบอกชื่อโอสถลำดับเจ็ด ให้เราทราบเลยสักครั้ง ไม่ต้องพูดถึงสูตรโอสถ ไว้มีโอกาสเมื่อไรค่อยหาทางติดต่อกลับไป”นักปรุงยาร่างท้วมครุ่นคิดพลางชกต่อยลมอย่างคล่องแคล่วเพื่อให้ร่างกายปรับสภาพกับพลังใหม่ มันจะหยุดพักเมื่อเริ่มมีอาการหอบฟูั่ว…ขณะยืนไตร่ตรอง มันผุดปัญหาใหม่ขึ้นมาได้
แล้วนักฝึกสัตว์ต้องสวมบทบาทยังไง?นักฝึกสัตว์…ต้องจับสัตว์มาฝึก?ขณะพึมพำกับตัวเอง มันสัมผัสว่ามีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวข้างทะเลสาบเทียมเมื่อหันไปมอง นักปรุงยาร่างท้วมมองเห็นโกลเ
