ณ เขตเหนือ ถนนอัลก้าคาปุสตี้·รีดด์กำลังนอนบนเก้าอี้เอนหลังภายในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าเหม่อลอย ด้านข้างเป็นเตาผิงถ่านหินกำลังลุกไหม้ในฐานะครูอาวุโสของโรงเรียนรัฐบาล มันได้รับค่าแรงสัปดาห์ละกว่าสี่ปอนด์ ช่วยให้ชายโสดมีชีวิตค่อนข้างสุขสบายแต่ชุดอยู่บ้านของมันมีสภาพค่อนข้างเก่า เครื่องเรือนและภาชนะลายครามก็ดูธรรมดา บ่งบอกชัดเจนว่าไม่ใช่วัสดุหรูหราในสภาพไม่ถอดวิกผม จุดเด่นอันดับหนึ่งบนร่างกายคาปุสตี้คือโหนกแก้มโด่งเป็นสัน หน้าอกโหนกนูนผิดธรรมชาติ คล้ายกับซี่โครงยื่นออกมามากกว่าคนปรกติบนตักเป็นหนังสือบทกลอนภาษาฟุซัค แต่มันไม่ได้เปิดอ่านแม้แต่หน้าเดียว เอาแต่นั่งเงียบงันปล่อยเวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า
สายตาคาปุสตี้กำลังเหม่อลอย จ้องมองผนังว่างเปล่าอย่างปราศจากจุดหมาย จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังแว่วข้างหู“ผมไม่เข้าใจว่า…ทำไมคุณถึงไม่รีบเผ่นหนีไปให้ไกล แต่กลับนอนแน่นิ่งอยู่ภายในบ้าน ไม่กลัวตำรวจตามมาจับเลยหรือ”สุ้มเสียงปริศนาแตกพร่าเล็กน้อย คล้ายกับเสียงแตกหนุ่มขณะย่างเข้าสู่วัยรุ่นคาปุสตี้สะดุ้งเฮือกจนเกือบตกเก้าอี้มันรีบหันหน้ามองตามสัญชาตญาณ และพบว่าใครบางคนกำลังนั่งบนโซฟาถัดไปจากตนไม่กี่เมตร!อีกฝั่ายสวมชุดฤดูร้อน เสื้อลินินผ้าบาง กางเกงขายาวใบหน้าค่อนข้างพร่ามัวและไม่คมชัด“คุณเป็นใคร! มาทำอะไรในบ้านของผม!” คาปุสตี้โพล่งถามพลางใช้มือฝั่าบีบจุดเท้าแขนแน่นขนัด
ไคลน์ ผู้กำลังใช้ภาพหลอนเ
