ดนรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ ขนสีทองอร่าม กำลังวิ่งเล่นด้วยสีหน้าเปียมสุขราวกับสุนัขขนฟูสัมผัสถึงสายตาเพ่งมอง มันรีบจ้องนักปรุงยากลับเมื่อสองสายตาประสานกัน โกลเดนรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่พลันหันหลังกลับและตะกุยเท้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหนีหายไปจากการมองเห็นของนักปรุงยาโดยสมบูรณ์…ภายในคฤหาสน์หรูของเคาต์ฮอลล์ซูซี่วิ่งตรงมายังห้องเปียโนและนั่งลงข้างเท้าออเดรย์ ลิ้นห้อยออกจากปาก ลมหายใจหอบเหนื่อยชัดเจน
เธอรอจนกระทั่งเด็กสาวผมทองบรรเลงเปียโนจบบทเพลงจึงค่อยเปิดปากเล่าด้วยน้ำเสียงเจือความหวาดกลัว“ออเดรย์ ฉันบังเอิญพบคนน่ากลัวเข้า… สายตาของเขาน่ากลัวมาก!”“งั้นหรือ…พอจะทราบไหมว่าเขาคิดจะทำอะไรกับเธอ” ออเดรย์ซักถามด้วยสีหน้าฉงนซูซี่ก้มหน้านึกสักพัก“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาอันตรายมาก สัญชาตญาณบอกมาแบบนั้น”“หน้าตาเป็นอย่างไร” ออเดรย์ตัดสินใจจะให้คนคุ้มกันเดินออกไปเตือนชายปริศนา“เห็นหน้าไม่ชัด…แต่รู้สึกเหมือนกับเขาเป็นศัตรูตามธรรมชาติของฉัน!” ซูซี่ส่งเสียงตอบด้วยสีหน้าขึงขังศัตรูตามธรรมชาติ? ศัตรูของสุนัขมีอะไรบ้าง…? เด็กสาวเพียงเผยรอยยิ้มจืดชืด
“เธออย่าเพิ่งเข้าไปในปั่าก็แล้วกัน”“โฮ่ง! ออเดรย์ เธอกำลังอารมณ์ไม่ดีหรือ ฉันสัมผัสได้จากท่วงทำนองของเปียโน” สุนัขขนทองซักถามอย่างสงสัยออเดร์ยพยักหน้ารับ“นิดหน่อย…เพิ่งได้รับข่าวร้ายจากกายลิน ฟอร์สและซิลแจ้งว่า การชุมนุมช่วงเย็นวันนี้ถูกยกเลิกกะทันหัน…ฉันมีแผนหาซื
