เขตตะวันตก ถนนสวนกรีนไคลน์ผู้พกพาหนวดเคราหรอมแหลมรอบริมฝีปาก สวมแว่นตากรอบทอง ถือหมวกทรงกึ่งสูงและไม้ค้ำสีดำในมือ กำลังเดินตามหลังร็อค·คอร์โรมันเข้าไปในห้องรับแขกกว้างขวางกึ่งกลางเพดานมีโคมไฟระย้าคริสตัลประดับประดา ตามผนัง มุมห้อง และเครื่องเรือนล้วนถูกตกแต่งด้วยวัสดุเลี่ยมทองสภาพแวดล้อมโดยรวมนับว่าโอ่อ่าอลังการ เปียมด้วยกลิ่นอายความหรูหราและฟุั้งเฟั้อสมกับเป็นบ้านของพ่อค้าอัญมณี…การมีบ้านในเขตตะวันตกย่อมไม่ธรรมดา…ไคลน์ชำเลืองมองภาพวาดสีน้ำมันบนฝาผนังพลางถอนหายใจทุกการย่างก้าวของร็อค ไขมันในร่างกายจะสั่นกระเพื่อมรุนแรงเสมอ ใครต่อใครคงผุดคำถามว่า เครื่องแต่งกายของชายคนนี้ไม่ปริแตกได้อย่างไร
แต่ด้วยฐานะของพ่อค้าอัญมณีรายใหญ่ ร็อคมีเงินมากพอจะหาซื้อเสื้อผ้าคุณภาพสูงสุดมาสวมใส่ประดับร่างกาย“นักสืบโมเรียตี้ นี่คืออาโดล” ร็อคหยุดยืนบนจุดสุดพรมยาว ตามด้วยการชี้นิ้วไปหาเด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกผู้กำลังนั่งบนโซฟาเดี่ยวเป็นเพราะเตาผิงรอบบ้านถูกจุดจนสว่างโร่ รวมถึงมีระบบท่อแก๊สคอยควบคุมอุณหภูมิภายในห้อง บรรยากาศห้องรับแขกจึงค่อนข้างอบอุ่น ส่งผลให้ไคลน์อยากถอดเสื้อผ้าจนเหลือแค่เชิ้ตและกางเกง อย่างไรก็ตาม เมื่อชายหนุ่มชำเลืองมองบุตรชายของร็อค มันกลับสังเกตเห็นว่า เด็กคนดังกล่าวกำลังสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวหนา แถมส่วนขายังมีผ้าห่มหนาคลุมอีกชั้น แค่ได้มองยังร้อนและอึดอัดเหนือคำบรรยายเด็กหนุ่มกำลังก้
