นออกเพื่อค้นหาตนให้พบแม้โอกาสเดินสวนกันบนถนนจะไม่มาก และไคลน์ยังมีเวลาปลอมตัวให้แนบเนียน จนอีกฝั่ายจดจำใบหน้าไม่ได้ แต่ผลการทำนายกลับระบุว่า โอกาสถูกฆาตกรพบตัวไม่ใช่ศูนย์เปอร์เซ็นต์
โดยสมบูรณ์ มันจึงไม่คิดเสี่ยงดวง เนื่องจากเพิ่งผ่านเรื่องราวคราวซวย ถูกตำรวจยึดปืนแบบไม่คาดฝัน จึงไม่มีทางเลือกนอกจาก ซุกหัวนอนในเขตตะวันออกหนึ่งคืนถึงยามรุ่งสาง มันเปลี่ยนไปสวมชุดคนงานสีน้ำเงินเข้มอีกตัวหนึ่ง หมวกแก๊ปสีน้ำตาลอ่อน และเดินออกจากห้อง ลงบันไดหอพักพร้อมกับย่างกรายเข้าสู่ถนนปาล์มดำฉากตรงหน้าคือหมอกสีขาวอมเหลือง ปกคลุมบรรยากาศรอบถนนแน่นหนา ไคลน์มองเห็นผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาเลือนราง อากาศเย็นเฉียบยามเช้ากำลังไหลแทรกซึมเข้ามาในเนื้อผ้าไคลน์ก้มศีรษะต่ำพลางรีบย่ำเท้าตรงไปข้างหน้า เฉกเช่นผู้คนรอบตัวซึ่งกำลังเร่งฝีเท้าไปทำงานไม่ต่างกันขณะก้าวเดิน มันเหลือบเห็นบุรุษอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบด้านหน้า อีกฝั่ายสวมเสื้อกันหนาวตัวหนา จอนสองข้างขาวหงอก ฝีก้าวค่อนข้างเร่งรีบ มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ด้วยอากัปกิริยาสั่นเทา อีกข้างล้วงหยิบกล่องไม้ขีดไฟจากกระเปั๋าเสื้อขณะเปิดกล่องไม้ขีด มือขวาพลันสั่นระริกกะทันหัน ส่งผลให้บุหรี่หล่นพื้นและกลิ้งกลุกกลุกมาทางไคลน์
ไคลน์ชะงักฝีเท้า ก้มหยิบบุหรี่ตัวดังกล่าว และยื่นกลับคืนให้อีกฝั่าย“ขอบคุณมาก! ขอบคุณมากครับ! ผมคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีสหายเก่าอย่างเจ้านี่ เหลืออีกไม่มากซะด้วยส
