ิ…” ชายแปลกหน้ากล่าวขอบคุณไคลน์นอบน้อมพลางใช้มือหยิบบุหรี่ใบหน้าขาวซีดผิดวิสัย หนวดเครารกรุงรังราวกับไม่ได้โกนหลายวัน สีหน้าแววตาอิดโรยชัดเจนโดยไม่ปิดบัง มันส่งเสียงพึมพำออกจากริมฝีปาก“เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนอีกแล้ว ไม่รู้ว่าจะทนได้อีกสักกี่วันหวังว่าท่านวายุสลาตันจะอวยพรให้วันนี้ได้งานจากเรือนทำงานบ้าง…”คงเป็นหนึ่งในบรรดาคนจรจัด ผู้ถูกตำรวจไล่ตะเพิดในยามค่ำคืน…ไคลน์เปิดปากซักถามอย่างสงสัย “ทำไมกษัตริย์และนายกรัฐมนตรีถึงไม่ให้พวกคุณนอนในสวนสาธารณะ?”“ใครจะไปทราบ? แต่การนอนข้างนอกภายใต้สภาพอาการเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ได้ตื่นอีกเลยเสียมากกว่า กลางวันยัง
พอทน ยังมองหาจุดอุ่นให้งีบหลับได้ เฮ่อ…แต่ถ้านอนตอนกลางวัน พวกเราจะเสียโอกาสหางานในชั่วโมงเร่งด่วน รวมถึงไม่มีแรงไปทำงานในเรือนทำงาน” ชายสูงวัยจุดบุหรี่สูบ ก่อนจะอัดเข้าปอดหนึ่งลมหายใจเมื่อได้รับกำลังวังชากลับคืนบางส่วน ชายคนดังกล่าวเริ่มเดินตีคู่ไคลน์ แน่นอน ไคลน์ไม่รู้จักอีกฝั่ายมาก่อน และไม่มีทางทราบว่า จุดหมายของเขาคือแห่งหนใดภายใต้ม่านหมอกสีเหลืองอ่อนหนาทึบชายหนุ่มไม่มัวเสียเวลาคุยเรื่องจิปาถะ มันเตรียมเร่งฝีเท้าปลีกตัวออกห่าง แต่ทันใดนั้นเอง มุมสายตาเหลือบเห็นชายคนเดิม กำลังก้มเก็บวัตถุสีคล้ำขึ้นจากพื้นถนนลักษณะคล้ายแกนแอปเปิล ถูกกัดจนเหลือเพียงส่วนตรงกลางชายสูงวัยกลืนน้ำลายดังอึก ก่อนจะยัดแกนผลไม้สกปรกเข้าไปในปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยจ
