นแหลกละเอียด และกลืนลงท้องโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ไม่มีสิ่งใดหลงเหลือหรือถูกคายออกมา
เมื่อหันกลับมาเห็นสายตาตะลึงของไคลน์ ชายคนเดิมใช้มือเช็ดมุมปาก ยักไหล่แผ่วเบา และส่งรอยยิ้มขื่นขม“ผมไม่ได้กินอะไรมาเกือบสามวันแล้ว”ประโยคดังกล่าวกระแทกใจไคลน์หนักหน่วง อารมณ์ของมันถูกโยกคลอนทันที่ไคลน์ถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะหันไปยิ้ม“ต้องขอโทษด้วย ผมแนะนำตัวเองช้าไป ผมคือนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ กำลังทำข่าวเกี่ยวกับคนไร้บ้านอยู่พอดี ขอสัมภาษณ์คุณสักหน่อยได้ไหม? พวกเราไปนั่งคุยในร้านกาแฟกันเถอะ”ชายสูงอายุผงะเล็กน้อย ก่อนจะอมยิ้ม“ไม่มีปัญหา! ภายในร้านอบอุ่นกว่าบนถนนอยู่แล้ว”“เอ่อ…ถ้าคุณพอจะมีเวลาว่าง หลังจากสัมภาษณ์เสร็จแล้ว ผมของีบหลับสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม…ม…ไม่สิ สิบห้านาทีก็ได้! แค่นั้นก็พอแล้ว”
ไคลน์อ้าปากค้าง ไร้คำจะกล่าวไปชั่วขณะ ก่อนจะรวบรวมสติและเดินนำทาง ‘ผู้ถูกสัมภาษณ์’ เข้าไปในร้านกาแฟราคาประหยัดริมถนนเครื่องเรือนภายในร้านจำพวกโต๊ะและเก้าอี้มีลักษณะมันเงาไคลน์มองสำรวจผ่านบานหน้าต่างและพบว่ามีลูกค้าไม่มากนักอุณหภูมิด้านในสูงกว่าบนถนนเล็กน้อยชายสูงอายุใช้มือลูบคลำลำคอ เผยให้เห็นลูกกระเดือกแหลมเลื่อนขึ้นเลื่อนลง สิ่งนี้คือลักษณะอาการของความหิวไคลน์จ้องมองอีกฝั่ายนั่งบนโซฟา ตัวมันเดินไปสั่งชาสองแก้วใหญ่ สตูว์ขาแกะถั่วลันเตาหนึ่งจาน ขนมปังสองก้อน ขนมปังปิงสองชิ้น เนยคุณภาพต่ำ และครีมเทียมหนึ่งชุด ทั้
