งหมดมีราคารวม 17.5 เพนนีเมื่ออาหารจานแรกเสร็จพร้อมทาน ไคลน์เดินยกมาวางบนโต๊ะ“กินให้อิ่มก่อน พวกเราค่อยเริ่มสัมภาษณ์หลังจากนั้น”
“จานนี้ของผม?” ชายสูงอายุซักถามด้วยสีหน้าคาดหวังเจือตกตะลึง“นอกเหนือจากขนมปังปิงหนึ่งชิ้นและชาหนึ่งแก้วทั้งหมดคือของคุณ” ไคลน์ยิ้มชายสูงอายุใช้มือขยี้ตาสองสามหน ก่อนจะเปล่งเสียงสั่นเครือ“… ค…คุณช่าง มีจิตใจประเสริฐนัก…”“หลังจากไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน ห้ามรีบกลืนอาหารลงท้องเด็ดขาด” ไคลน์เตือน“ผมทราบดี เพราะเคยเสียเพื่อนไปหนึ่งคนด้วยสาเหตุนี้” ชายสูงอายุพยายามอย่างหนัก เพื่อไม่ให้ตัวเองกินอาหารอย่างมูมมาม ถ้วยชาถูกยกขึ้นจิบเป็นระยะไคลน์จัดการขนมปังปิงของตนเสร็จภายในเวลาไม่นาน มันนั่งมองอีกฝั่ายบรรจงรับประทานอาหารโดยไม่กล่าวสิ่งใดขัด รอให้อีกฝั่ายจัดการตัวเองจนเรียบร้อย
“ฟูั่ว…ผมไม่ได้อิ่มท้องแบบนี้มาสามเดือนแล้วกระมัง…ไม่สิ ครึ่งปีเห็นจะได้ อาหารของเรือนทำงานมีไว้เพื่อประทังชีวิตเท่านั้น” ผ่านไปสักพัก ชายสูงอายุวางช้อนลงพลางก้มมองจานอาหารว่างเปล่าไคลน์ผู้แสร้งปลอมตัวเป็นนักข่าว ซักถามอีกฝั่ายอย่างเป็นกันเอง“คุณกลายเป็นคนไร้บ้านได้อย่างไร?”“เป็นความโชคร้าย เดิมทีผมเคยเป็นคนงานแถวหน้า มีชีวิตรุ่งเรืองและครอบครัวแสนอบอุ่น ภรรยาหนึ่งคน ทายาทตัวน้อยอีกสอง ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน โรคร้ายได้พรากชีวิตพวกเขาไป ผมต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่นานสูญเสี
