ยงาน สูญเสียทรัพย์สินและครอบครัวในคราวเดียวหลังจากนั้นผมก็ไม่สามารถหางานได้ ไม่มีเงินเช่าบ้านหรือซื้ออาหาร ทำได้แค่เตร็ดเตร่ไปตามถนนแต่ละสาย แอบงีบหลับในมุมอบอุ่นของสวนสาธารณะ ร่างกายของผมอ่อนแอลงทุกขณะ
และส่งผลให้หางานได้ยากขึ้นทุกขณะเช่นกัน…” ชายสูงอายุเล่าด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์เจือความเศร้ามันจิบชาหนึ่งอึก ถอนหายใจ และเปิดปากเล่าเหตุการณ์ต่อ“ทางรอดเดียวของผมคือ รอโอกาสเพื่อจะเข้าไปในเรือนทำงาน แต่คุณคงทราบดี เรือนทำงานรับคนได้จำกัด หากโชคดีต่อแถวได้ทันเวลา ผมก็จะต่อลมหายใจไปอีกหลายวัน นั่นจะช่วยฟืนฟูกำลังวังชากลับมาบางส่วน และมีโอกาสหางานใหม่ทำชั่วคราว ใช่แล้ว…แค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่ไม่นานก็กลับมาตกงานอีกครั้ง กลับเข้าสู่วงจรเดิม รอโอกาสกลับเข้าไปในโรงทำงานเพื่อพักฟืนเอาแรง ผมไม่ทราบว่าตัวเองจะทนวังวนแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน ถึงแม้จะเคยเป็นคนงานฝีมือดีมาก่อน…”ไคลน์ก้มหน้าตรึกตรองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากซักถาม“คุณเหลือบุหรี่อีกกี่มวน?”“ไม่มาก” ชายสูงอายุเผยรอยยิ้มขื่นขม “เป็นทรัพย์สินสุดท้ายของผมแล้ว เป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวนับตั้งแต่
ถูกเจ้าของบ้านไล่ตะเพิดออกมา ฮะฮะ…จริงอยู่ว่า มีกฎห้ามนำบุหรี่เข้าไปในเรือนทำงาน แต่ผมจะซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเสมอ ตามรอยตะเข็บเสื้อผ้า จะหยิบออกมาสูบในตอนเผชิญความยากลำบากเท่านั้น มันช่วยต่อชีวิตให้ผมได้ชั่วคราว และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้อ
