ีกนานแค่ไหน…ขอเน้นย้ำอีกครั้ง ผมเคยเป็นคนงานฝีมือดีมาก่อน”ไคลน์ไม่ใช่นักข่าวอาชีพ จึงไม่ทราบว่าตนควรซักถามแบบไหนต่อชายหนุ่มเบือนศีรษะไปทางหน้าต่าง จ้องมองออกไป และเห็นชาวเมืองสภาพอิดโรยเจือความหิวโหยจำนวนมาก กำลังเดินสวนกันไปมารอบร้านกาแฟบางคนค่อนข้างปรกติ คงเป็นชาวเมืองทั่วไปของเขตตะวันออก ส่วนอีกหลายคนมีสีหน้าเฉยเมย เปียมด้วยความเหนื่อยล้า ไม่เหมือนกับมนุษย์สักเท่าไร เป็นพวกร่อนเร่พเนจรตัวจริงเสียงจริงช่องว่างระหว่างคนสองประเภทมีไม่มาก ประเภทแรกจะกลายเป็นประเภทหลังได้ทันที่ หากเกิดความผิดพลาดขึ้นแม้
เพียงเล็กน้อยในอาชีพการงาน ตัวอย่างเช่น บุคคลตรงหน้า…เมื่อไคลน์หันหน้ากลับมา มันพบว่าอีกฝั่ายขดตัวนอนหลับบนโซฟาไปแล้วหลังจากผ่านไปหลายนาทีอย่างเงียบงัน ชายหนุ่มตัดสินใจเขย่าตัวชายสูงอายุเพื่อปลุกให้ตื่น ก่อนจะยื่นเหรียญเพนนีหนึ่งกำใหญ่ให้“ค่าสัมภาษณ์”“ต…ตกลงครับ! ขอบคุณ…ขอบคุณมาก!” ชายสูงอายุพลันแสดงสีหน้าประหลาดใจ พร้อมกันนั้น มันเห็นไคลน์กำลังเดินไปทางประตูร้าน จึงรีบส่งเสียงเรียกไล่หลัง “ผมจะนำเงินไปเช่าหอพัก อาบน้ำให้สะอาด นอนหลับเต็มอิ่ม และหางานดีๆ ทำให้ได้!”…ช่วงบ่าย ไคลน์เข้าร่วมงานเลี้ยงของตระกูลซาเมอร์ มีแขกร่วมงานทั้งหมดสิบคน
อาหารประกอบด้วยสเต๊กซอสแอปเปิล อกไก่ย่าง ปลาทอดไส้กรอก ซุปครีม อาหารหรูหราหลายชนิด แชมเปญสองขวดและไวน์แดงหนึ่งขวดขณะเดินกลับจากห้องน้ำ ไคลน์ได้พบคุณน
