ณ มุมหนึ่งในเขตตะวันออก‘ยีน’ ผู้กำลังเมามาย มันยืนหันหน้าเข้าหากำแพง ถกกางเกงลง และเริ่มลงมือรดน้ำตะไคร่สีเขียวอย่างสบายใจขณะใกล้เสร็จ ใครบางคนตบบ่ามันอย่างอ่อนโยนจากด้านหลังยีนพลันตัวสั่นเทา รีบถกกางเกงขึ้นพลางบิดตัวหันกลับไปมอง และได้พบกับเด็กชายร่างเล็ก สวมเสื้อนอกเนื้อหยาบพร้อมกับหมวกแก๊ป‘เด็กผู้ชาย’ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนและใบหน้าค่อนข้างดูดี แม้จะสกปรกมอมแมมเล็กน้อย“ซิล? ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้?” ยีนโพล่งขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจซิลเลื่อนนิ้วชี้จ่อริมฝีปาก เป็นสัญญาณบอกให้อีกฝั่ายเงียบพร้อมกันนั้น เธอกล่าวด้วยเสียงจงใจดัด“ฉันถาม นายตอบ ช่วยเบาเสียงด้วย”
เมื่อถูกความน่าเกรงขามเป็นล้นพ้นคุกคาม ยีนทำได้เพียงพยักหน้ารับ“มีคนรอบตัววิลเลียมส์ เสียชีวิตภายในสองสามวันผ่านมาบ้างไหม” ซิลถามเสียงเบายีนพยายามเค้นความทรงจำ ด้วยสมองซึ่งกำลังถูกแอลกอฮอล์ครอบงำ“กาวิน! กาวินถูกพบเป็นศพลอยในแม่น้ำทัสซอคเมื่อเช้า!บางที่ หมอนั่นคงพลัดตกลงไปในแม่น้ำเมื่อคืน…แม้จะว่ายน้ำไม่เป็น แต่กลับชอบสูดบรรยากาศริมแม่น้ำตอนเมา”ดวงตาซิลพลันหรี่ลง ก่อนเค้นคำถามใหม่“กาวินรับภารกิจจากวิลเลียมส์ใช่ไหม? ภารกิจตามหาตัวลาเนวุส”“แน่นอน พวกเราทุกคนล้วนได้รับงานจากวิลเลียมส์ แต่ก็ไม่ใช่งานใหญ่อะไร แค่ตระเวนไปตามถนนและแสดงรูปถ่ายเปั้าหมาย ถามทุกคนว่าเคยเห็นบุคคลในภาพไหม และให้คอยสอดส่องเอาไว้ บุคคลหน้าคล้ายก็ไม่เ
