ต้องขอบคุณ นี่เป็นงานของผม”“สองปอนด์”“…” ไคลน์จ้องมองอีกฝั่ายไม่กะพริบ ก่อนจะเผยรอยยิ้มขบขัน “ตกลง”ในระยะหลัง กระเปั๋าสตางค์ของมันค่อนข้างอู้ฟูั่ ธนบัตรหนึ่งปอนด์สองใบถูกหยิบออกมาจ่ายอย่างไม่ลังเลเยอร์เก้นรับเงินโดยปราศจากท่าทีนอบน้อม เพียงพูดด้วยเสียงจริงจังตามปรกติ“ถ้าคุณยอมให้ผมเป็นนักกฎหมายประจำตัวอย่างเป็นทางการ ทุกครั้งเมื่อเกิดเรื่องและผมต้องมาประกันตัว จะคิดราคาเพียงปอนด์เดียวเท่านั้น แน่นอน ต้องไม่ใช่คดีร้ายแรง คุณควรเข้าใจด้วยว่า ค่าจ้างของผมส่วนใหญ่ถูกหักไปให้กับสำนักงาน”เหมือนกับหมอนี่กำลังแช่งให้เราให้แวะโรงพักบ่อยๆ …เฮ่อ…ตำรวจไม่ยอมชงกาแฟให้สักแก้ว แม้แต่น้ำเปล่าก็ไม่…ไคลน์ยังไม่ทันมอบคำตอบ มันได้ยินเยอร์เก้นพูดเสริม
“สำหรับนักสืบเอกชน การเข้าออกโรงพักไม่ใช่เรื่องใหม่ถ้าดวงไม่ดี บางคนต้องแวะถี่มากหน่อย คล้ายกับเป็นคำสาปของอาชีพ คดีส่วนใหญ่ของนักสืบเอกชน มักหนีไม่พ้นการพกพาอาวุธโดยไม่มีใบอนุญาต รวมถึงการลอบเข้าบ้านผู้อื่นโดยพลการ แต่คุณรับมือกับสถานการณ์ได้ดีมาก ทางตำรวจไม่มีหลักฐานมากพอ ว่าคุณจงใจพกพาอาวุธปืนโดยผิดกฎหมายและคำอธิบายของกลิ่นดินปืนบนตัวก็สมเหตุสมผล ชื่อของสโมสรครักซ์มีน้ำหนักกับตำรวจ ไม่อย่างนั้นคงถูกดำเนินคดีและต้องขึ้นศาล ส่งผลให้สถานภาพคุณไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย แต่เป็นพลเมืองดี ผู้เก็บอาวุธปืนได้และกำลังจะนำไปมอบให้ตำรวจ สิ่งนี้คือเหตุผลสำคัญซึ่งช่วยให้ไม
