มดาอันตราย แต่ยอมรับได้…ไคลน์ก้มหน้าเงียบงันนานหลายวินาที่ ก่อนจะส่งตัวเองกลับสู่โลกจริง
ถัดมา มันประกอบพิธีกรรมอัญเชิญตัวเอง นำดวงตาดำล้วนลงมายังห้องนอน โดยเก็บไว้ในกล่องบุหรี่โลหะตามเดิมหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า ติดหนวดเครา และจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย ไคลน์เดินมาหยุดหน้ากระจกเงาเพื่อตรวจสอบข้อบกพร่องกลิ่นอายเจือจางของนักวิชาการ ถูกกลบโดยหนวดเครารุงรังจนมิดชิด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของมัน มีลักษณะคล้ายบ่อน้ำโบราณ ประหนึ่งผนึกบางสิ่งอันตรายไว้ด้านในเมื่อเทียบกับสมัยอยู่ในเมืองทิงเก็น ยากจะให้บอกว่าเป็นคนเดียวกับไคลน์·โมเร็ตติมันยกฝั่ามือข้างหนึ่งขึ้นมาจ้อง ตามด้วยการงอนิ้วทีละนิ้วไล่จากก้อยไปถึงโปั้ง ผนวกกันกลายเป็น ‘กำปัน’ สมบูรณ์แบบไคลน์จ้องมองเข้าไปในกระจกเงาเต็มบานด้วยสีหน้าอึมครึมก่อนจะกล่าวเสียงแหบพร่า
“หัวหน้า…วันนี้คือก้าวแรกของการแก้แค้นให้คุณและผม”ยังไม่ทันสิ้นเสียง ภาพสะท้อนไคลน์ในกระจกกำลังยกโค้งมุมปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มแสนเย็นชา
