น้มตัวคำนับเล็กน้อย“สายัณห์สวัสดิ์ มาดามชารอน” คาสปาสทำท่าแบบเดียวกัน
เธอชื่อชารอนนี่เอง…ไคลน์ครุ่นคิด พลางนิ่งเงียบรอให้อีกฝั่ายอธิบายหญิงสาวนามชารอนมองไปทางคาสปาส“มาริคคงไม่มาอีกแล้ว”“หากต้องการสิ่งใด จงทิ้งข้อความด้วยช่องทางลับหมายเลขสาม”“เข้าใจแล้วครับ มาดามชารอน” คาสปาส ผู้มีประสบการณ์ชีวิตโชกโชน แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อมิสบอดี้การ์ดจากก้นบึ้งจิตใจเมื่อได้ยินดังนั้น ไคลน์ตัดสินใจพูดแทรก“เอ่อ…ถ้าเกิดว่า ผมต้องการความช่วยเหลือจากมาริคจะติดต่อทางใดได้บ้าง?”“ผ่านคาสปาส” ชารอนตอบกระชับ
“ได้ครับ” ไคลน์ขานรับ ก่อนจะซักถามต่อ “แล้วคุณหมายความว่าอย่างไร ถึงบอกว่าผมไม่จำเป็นต้องจ้างนักวางระเบิด?”ชารอนตอบด้วยดวงตาสีฟั้าไม่สั่นคลอน“ฉันจัดการเอง”คุณจะจัดการเอง? คุณเป็นนักวางระเบิดมืออาชีพหรือไง?เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ว่าคุณคือผู้วิเศษเส้นทางพิสดารหรอกหรือ แถมยังมีลำดับสูงถึงห้า…แล้วทำไมถึงได้มีอดิเรกเป็นนักวางระเบิด? ไคลน์หมดคำพูดไปชั่วขณะแต่จนแล้วจนรอด มันเลือกจะเชื่อคำพูดของชารอนโดยไม่เคลือบแคลง จึงตัดสินใจอธิบายสถานการณ์“ผมกำลังจะไป”ยังไม่ทันกล่าวจบประโยค ไคลน์ประเมินว่าบทสนทนาของตนไม่เหมาะจะให้คนธรรมดาได้รับฟังถึงจะเป็นพ่อค้าอาวุธเถื่อน…แต่ร่างกายก็ยังเป็นคนธรรมดาอยู่ดี…ไคลน์เสริม
ชารอนหันไปมองคาสปาส“เตรียมระเบิดหนักสองปอนด์ เขาจ่าย”“ได้ครับ มาดามชารอน” คาสปาสชำเลืองไคลน์เล็กน้อย ก่อนจะเดินกะเผล
