สอะไรบ้างไหม?”“เรื่องนั้น…ผมเองก็เป็นนักสืบ คุณคงทราบดี พวกเรามีจรรยาบรรณต้องปกปิดความลับของลูกค้า” ไคลน์ตอบด้วยสีหน้าจนปัญญา
“ผมถามคุณในนามซิลวารัสยาร์ด จรรยาบรรณความลับใช้กับพวกเราไม่ได้” ไอเซนการ์ดนำปลายนิ้วลูบไปปอย่างทะนุถนอม “หนึ่งปอนด์…ไม่สิ สักสองปอนด์เป็นไง?”ไคลน์เคยได้รับบทเรียนจากคดีเมอซอลมาแล้ว ในบางครั้งการปกปิดความลับมากเกินไปไม่ใช่เรื่องดี อาจนำพาความฉิบหายมาสู่ตัวเองได้ทุกเมื่อ จึงรีบตอบโดยไม่ลังเล“ตกลงครับ”“ดี” ไอเซนการ์ดยิ้ม ตามด้วยการหยิบธนบัตร หนึ่งปอนด์สองใบออกจากกระเปั๋าไคลน์แสร้งทำเป็นนึก ก่อนจะเรียบเรียงคำพูดอธิบาย“พวกเราได้ยินแค่ประโยคเดียว เธอกำลังกำชับลูกน้องของตนให้บอกกับคนชื่อคาพินว่า อย่าเพิ่งส่งใครมาเพิ่มในช่วงนี้”“คาพิน?” ไอเซนการ์ด·สแตนธอนพยักหน้ารับ ก่อนจะกล่าว “…แบบนี้เองหรือ”“คุณรู้จักคาพิน?” ไคลน์ไม่ปกปิดสีหน้าประหลาดใจ
ไอเซนการ์ดยื่นเงินสดสองปอนด์ให้ ตามด้วยการอธิบายพร้อมรอยยิ้ม“เป็นผู้มีอิทธิพลของเขตเชอร์วู้ด สำหรับกรุงเบ็คลันด์เด็กสาวไร้เดียงสามักหายตัวไปบ่อยครั้งในซอยเปลี่ยว โดยหลังจากนั้นสักพักใหญ่ พวกเธอจะถูกพบตามซ่องแบบถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย มีข่าวลือหนาหูว่าเป็นฝีมือของคาพินจิตใจชายคนนั้นอำมหิตคดเคี้ยว เป็นหัวหน้ากลุ่มอาชญากรโสมม แต่ทางการมีหลักฐานไม่เพียงพอ มันจึงลอยนวลจวบจนปัจจุบัน แถมยังสนิทกับคนใหญ่คนโตเป็นจำนวนมาก”หากเป็นความจริง ไอ้
