ระยำนั่นสมควรตายสักพันหมื่นครั้ง… ไคลน์พยักหน้ารับพลางถอนหายใจ“สมกับเป็นโลเอ็น…สมกับเป็นเบ็คลันด์… มิสเตอร์สแตนธอน ผมคงต้องขอตัวก่อน”“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ” ไอเซนการ์ดกึ่งยืนกึ่งนั่งภายในรถม้า มันส่งภาษากายกล่าวอำลาไคลน์ตามมารยาท
“อีกเรื่องหนึ่ง…คุณมีฝีมือต่อสู้ในระดับน่าทึ่ง บางที่ พวกเราอาจได้ร่วมงานกันในอนาคต ผมขอทราบชื่อสักหน่อยได้ไหม?”“เชอร์ล็อก·โมเรียตี้” ไคลน์ตอบห้วน ตามด้วยการก้าวเท้าลงจากรถม้าทันที่เมื่อเห็นไคลน์เดินขึ้นรถม้าชนิดรางอีกคัน ไอเซนการ์ดสั่งให้ผู้ช่วยปิดประตูห้องโดยสาร ตามด้วยการบอกคนขับให้ตรงไปถนนฮิลสตันขณะสายตาจ้องมองนอกหน้าต่าง ชายสูงวัยจอนสีขาวหงอกวางไปปลง มันหยิบเครื่องประดับสำริดจากกระเปั๋าเสื้อออกมาถือ และใช้ปลายนิ้วลูบไล้อย่างทะนุถนอมเครื่องประดับดังกล่าวคือสมุดจด ขนาดเท่ากระเปั๋าเสื้อกึ่งกลางหน้าปกมีสัญลักษณ์ดวงตาแนวตั้ง“มิสเตอร์โมเรียตี้คนเมื่อครู่ เขามีการแต่งกายและรูปลักษณ์ไม่สอดคล้องกัน แว่นตาเลี่ยมทองเป็นแบบสมัยใหม่แต่กลับจงใจไว้หนวดเครารุงรังรอบปาก ดูคล้ายกับคนเถื่อนชอบใช้กำลัง สองสิ่งนี้ขัดแย้งกันเองอย่างมาก เพราะตามปรกติ
แล้ว สุภาพบุรุษจะสวมแว่นตาเพื่อให้ตัวเองดูดี มีมาดของนักวิชาการทรงปัญญา…หมายความว่า ชายคนนั้นกำลังปกปิดบางสิ่ง หรือไม่ก็ อาจเป็นแค่สุภาพบุรุษรสนิยมแปลกประหลาดคนหนึ่ง…” ไอเซนการ์ดรำพัน แต่มีเจตนาของสั่งสอนผู้ช่วยขณะเดียวกัน ไ
