ากพระองค์ท่านไปก็พอ”ยังไม่ทันกล่าวจบ ร่างกายคนเลี้ยงแกะพลันแข็งที่อประหนึ่งข้อต่อขึ้นสนิม สภาพคล้ายกับเนื้อหนังถูกแปรเปลี่ยนให้เป็นหุ่นกระบอกเบเคอร์ลันเผยรอยยิ้ม สีหน้าอึมครึมเมื่อครู่พลันสลายไปมันหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเปั๋าเสื้อบนอกซ้ายขึ้นมาซับมุมปาก
“ฉันชอบศัตรูพูดมากแบบแก เพราะนั่นจะทำให้ฉันมีเวลามากพอ”หลังจากผ้าสีขาวถูกดึงออก กระเปั๋าเสื้อบนอกซ้ายเผยให้เห็นศีรษะของหุ่นกระบอกขนาดเท่าหัวแม่มือ ดวงตาหุ่นกระบอกดำสนิททั้งสองข้างขณะคนเลี้ยงแกะกำลังพะงาบปากคล้ายจะกล่าวบางสิ่งสมองของมันพลันได้ยินเสียงแว่วจากจุดห่างไกล“นี่เจ้า…”หลังจากเว้นวรรค ร่างกายคนเลี้ยงแกะเริ่มสั่นเกร็ง ผิวหนังกลายเป็นสีดำสนิท สองเขายาวผุดขึ้นบนกะโหลกศีรษะพร้อมกับลวดลายพิสดารแฝงบรรยากาศชั่วร้าย บนแผ่นหลังสยายปีกสีดำคู่หนึ่งกระพือแผ่วเบา ส่งกลิ่นเหม็นฉุนคล้ายกำมะถันตลอดเวลาคนเลี้ยงแกะพุ่งตัวมาด้านหน้าราวสามเมตรร่างกายของมันกำลังเริ่มกระบวนการเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายปีศาจ
อย่างไรก็ตาม ราวกับข้อต่อทุกชิ้นถูกพันธนาการมิให้ขยับเขยื้อน ร่างกายของมันเริ่มแข็งที่อและเชื่องช้า ความคิดความอ่านพร่ามัวอย่างวิงเวียน“โฮ่? มีพลังปีศาจด้วยหรือ สมกับเป็นคนเลี้ยงแกะมากประสบการณ์ ฉันจะช่วยส่งแกไปหาพระองค์ท่านให้เอง”เบเคอร์ลันไม่พล่ามไร้สาระไปมากกว่านี้ เพียงเสกหอกอัคคีลุกโชนขึ้นในมือขวา ปลายแหลมของหอกคล้ายกับมีมวลเปลวไฟมหาศาล
