วันข้างหน้า!หลังจากยืนรอหน้าประตูสักพัก นิมิตลางบอกเหตุเกี่ยวกับบุคคลด้านนอกเริ่มผุดขึ้นในสมองจันทน์แดงส่องแสงนวลท่ามกลางท้องฟั้า โคมตะเกียงแก๊สหรูหรามอบความสว่างให้กับสองฟากฝังถนนเปียกชื้น เด็กหนุ่ม
ในโค้ทเก่ากำลังยืนหน้าบ้าน ดวงตาสีแดงสว่างครุ่นคิดบางสิ่งโดยแฝงความสับสนเล็กน้อยเอียน·ไรท์? เขามาทำไม? นี่เป็นฉากเดียวกับในนิมิตทำนายไม่ใช่หรือ? ไคลน์เปิดประตูพร้อมกับถอยหลังอย่างระมัดระวังตัว“นักสืบโมเรียตี้” เอียนถอดหมวกทรงกลมสีน้ำตาลมากดไว้บนหน้าอกพร้อมกับก้มศีรษะอธิบาย “ผมมาเพื่อขอโทษ ผมทำให้คุณต้องเข้ามาพัวพันกับเหตุการณ์อันตราย”ไคลน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย“นายควรไปสถานีตำรวจมากกว่า”เอียนกวาดสายตามองรอบตัวพร้อมกับหันมาก้มศีรษะให้ไคลน์อีกครั้ง“ผมเพิ่งมาจาก MI9”หืม…? หน่วยลับของกองทัพ? ไคลน์ขยับตัวเปิดทางพร้อมกับชี้นิ้วเข้าไปในบ้าน“เข้ามาคุยกันก่อน”
ต้องทราบให้ได้ว่า สถานการณ์โดยรวมเป็นเช่นไรกันแน่และเราตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร…ชายหนุ่มถอนหายใจเงียบงันเอียนไม่มากพิธี มันรีบตามไคลน์เข้าไปในห้องและนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวกับคราวก่อนขณะเอียนกำลังจะอ้าปากอธิบาย ไคลน์ชิงพูดแทรก“คุณไม่จำเป็นต้องเล่า หากคำพูดดังกล่าวทำให้ผมต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายยิ่งกว่าเดิม”“ไม่ครับ เรื่องราวใกล้จบลงแล้ว” เอียนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมเกินวัยไคลน์โล่งใจ ก่อนซักถามอย่างฉงน“แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่”ยังไม่ทันกล่าว
