จบ ชายหนุ่มเหลือบเห็นภาพของบุคคลผู้หนึ่งปรากฏบนบานมุขหน้าต่างข้างทางประตูเข้า เธอสวมเดรสหรูหราสีดำ ผมยาวสีทองอ่อนถูกรวบและเกล้ามวยสูง ดวงตาสี
ฟั้า ใบหน้างดงามแต่ขาวซีด ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสตรีปริศนาผู้มาทักทายไคลน์ในกระจกเงาห้องน้ำไม่มีใครทราบว่าเธอไปหาเก้าอี้มายาสีดำมาจากไหน แต่หญิงสาวเลอโฉมกำลังนั่งด้วยมาดแสนสง่างาม ฝั่ามือซ้ายรองศอกขวา และฝั่ามือขวากำลังสัมผัสปลายคางด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา ประหนึ่งเตรียมตั้งใจฟังบทสนทนาระหว่างไคลน์และเด็กหนุ่มไคลน์ทำตัวไม่ถูกไปพักใหญ่เอียนเริ่มกระซิบเสียงค่อย“เรื่องจริงก็คือ นักสืบเซอเรียลเป็นสายลับจากจักรวรรดิฟุซัค เขาเก็บเด็กกำพร้าจำนวนมากมาเลี้ยงดูและฝึกฝนเทคนิคการสืบข่าว หนึ่งในนั้นคือตัวผม”แบบนี้นี่เอง…เราเข้ามาพัวพันกับสงครามข่าวสารระหว่างชาติมหาอำนาจ…ไคลน์เริ่มกระจ่างในบางประเด็นเอียนชำเลืองสายตาไปทางโต๊ะกาแฟพร้อมกับเล่าต่อ
“พวกเรามีข้อได้เปรียบด้านอายุ มักถูกผู้ใหญ่ปล่อยผ่านเพราะคิดว่าเป็นแค่เด็ก ส่งผลให้ประสิทธิภาพในการหาข่าวสูงมาก จนกระทั่งสองสัปดาห์ก่อน ผมบังเอิญพบเบาะแสเอกสารต้นแบบของ ‘ฮัลโมซีน’ เข้า”“ฮัลโมซีน?” ไคลน์เริ่มคุ้นชื่อเอียนหันมามองไคลน์พลางอธิบาย“ทูรานี่·ฟอน·ฮัลโมซีน สุดยอดนักวิทยาศาสตร์ถัดจากจักรพรรดิโรซายล์ เขาเป็นนักคณิตศาสตร์ ผู้ชำนาญกลไกและบิดาแห่งเครื่องหาผลต่างรุ่นสอง”นึกออกแล้ว! ไคลน์นึกเค้นความทรงจำจากสมองนอกจากจ
