ลิ่งย้ำเตือนเมื่อได้ยิน ไคลน์ถอนหายใจแผ่ว“ผมรักษาความลับเหนือสิ่งอื่นใด และเคยฉิบหายเพราะมันมาแล้ว”…ณ โถงคฤหาสน์เคาต์วูล์ฟ ชายหญิงจำนวนมากกำลังเต้นรำท่ามกลางเสียงบรรเลงจากไวโอลินออเดรย์กำลังถือแก้วแชมเปญบรรจุของเหลวสีทองในมือก่อนจะ ‘บังเอิญ’ เดินชนเข้ากับราชทูตสาธารณรัฐอินทิสประจำอาณาจักรโลเอ็น เบเคอร์ลัน·ฌอง·มาติน“คุณคือสตรีเยาว์วัยผู้เลอโฉมกว่าใครในสายตาของผม” เบเคอร์ลัน สุภาพบุรุษวัยกลางคน ใบหน้าเรียวยาว เผยให้เห็นรอยเขียวของหนวดเคราเล็กน้อย มันจุมพิตบนหลังถุงมือสีขาวของออเดรย์ด้วยดวงตาอบอุ่นและเป็นกันเอง
ออเดรย์แอบกรอกตามองบนพลางแสร้งกล่าวเสียงคิกคักอย่างไม่ถือสา“ชาวอินทิสปากหวานเช่นนี้ทุกคนหรือ”“แน่นอน พวกเราไม่ลังเลกับการชื่นชมสิ่งสวยงาม”เบเคอร์ลันฉีกยิ้ม “หากไม่เพราะกังวลขนบธรรมเนียมของชาวโลเอ็น ผมคงเรียกคุณว่านางฟั้าตัวน้อยไปแล้ว”จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์…ออเดรย์ยังคงรักษารอยยิ้มสง่างามภายนอก“วัฒนธรรมของชาวโลเอ็นและอินทิสแตกต่างกันในหลายเรื่องสินะคะ”“ทำเอาผมนึกถึงมุกตลกหนึ่ง ได้โปรดอย่าถือสาหากผมล่วงเกินสักเล็กน้อย” เบเคอร์ลันชำเลืองมองอย่างมีเลศนัย“หลังจากผ่านช่วงเวลาเร่าร้อนกับหญิงสาว สุภาพบุรุษชาวโลเอ็นมักพูดว่า ‘สุดสวย ผมขอตัวไปสูบบุหรี่สักครู่’ แต่ชาวอินทิสส่วนมากมักพูดว่า…”
มันจงใจเว้นวรรคเพื่อสร้างความน่าสนใจ ออเดรย์รีบเอียงคอถามโดยพยายามระงับอาการคลื่นไส้ สีหน้าภายนอกแสร
