สืบใช่ไหม”ไคลน์จงใจแสร้งฉงนเมอซอลสวมโค้ทดำ หมวกใบใหญ่หรูหรา แต่กิริยามารยาทและบุคลิกไม่เหมือนกับสุภาพบุรุษแม้แต่น้อย สายตาจ้องมองไคลน์อย่างเย็นชา ตามด้วยการซักถามเป็นภาษาโลเอ็นสำเนียงชาวเขาเข้มข้น“นักสืบเชอร์ล็อก·โมเรียตี้ใช่ไหม”
“ใช่ครับ” ไคลน์ตอบนอบน้อมเมอซอลพยักหน้ารับ“ต้องการจ้างให้สืบหาใครบางคน”“เข้าไปคุยกันข้างในกันดีกว่าครับ”ไคลน์รีบตัดบทมันไม่ต้องการทำตัวมีพิรุธหน้าประตูบ้านตัวเองเมอซอลส่ายศีรษะเย็นชา“ไม่จำเป็น” เมื่อกล่าวจบดวงตาของมันหรี่ลงจนคมกริบ“เปั้าหมายชื่อเอียน ชื่อเต็มคือเอียน·ไรท์ ดวงตาสีแดงสว่าง อายุราวสิบห้าสิบหก ชอบสวมโค้ทเก่าสีน้ำตาลและหมวกทรงกลมสีเดียวกัน ข้าเชื่อว่าเจ้ารู้จักมัน”ไคลน์อมยิ้ม“ผมไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร”เมอซอลเมินเฉยคำปฏิเสธของไคลน์
“มันเป็นหัวขโมย ช่วงชิงสิ่งของสำคัญไปจากข้า! หากเจ้าหาตัวมันพบข้าจะตอบแทนให้อย่างน้อยสิบปอนด์”“ข้อมูลไม่เพียงพอ” ไคลน์หาข้ออ้าง“สามสิบปอนด์” เมอซอลเพิ่มข้อเสนอไคลน์จ้องมองอีกฝั่ายพลางอธิบาย“คงไม่ได้ครับ ผมมีจรรยาบรรณของนักสืบ ไม่สามารถขายข้อมูลลูกค้าได้”“ห้าสิบปอนด์” เมอซอลตอบเสียงแข็ง“…ขอโทษนะครับ ผมไม่รับ”ไคลน์สะดุ้งราวสองวินาทีหลังจากได้ยินคำว่าห้าสิบปอนด์แต่ตัดสินใจตอบปฏิเสธในตอนสุดท้ายเมอซอลสำรวจไคลน์อย่างเชื่องช้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ทันใดนั้นดวงตาของมันพลันดุร้ายประหนึ่งสัตว์ปั่าเมอซอลไม่เสนอราคาเพิ่ม ไม
