ลน์เตรียมง้างมือเคาะประตู มัน ‘มองเห็น’ ใครบางคนสับเท้าวิ่งมาหาจากระยะทางค่อนข้างไกลแน่นอนนิมิตตัวตลกทำงานอีกครั้ง ภาพบุรุษผู้หนึ่งผุดขึ้นในสมอง อีกฝั่ายรูปร่างสูงโปร่ง แต่ค่อนข้างผอม ผมสีดำ ตาสีฟั้า
อายุราวสามสิบตอนกลาง สวมชุดคนงานสีฟั้าอมเทาราคาถูกบรรยากาศรอบตัวสุภาพอ่อนโยนแอ้ด~ประตูถูกเปิดจากด้านใน สุภาพบุรุษใช้มือจับหน้าผากพลางส่งเสียงถาม“กำลังมองหาใครหรือครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหม”ไคลน์ถอดหมวกและโค้งให้ตามมารยาท“ผมมาหามิสเตอร์เลพเพิร์ด สนใจลงทุนกับพาหนะเดินทางชนิดใหม่”ดวงตาสุภาพบุรุษพลันลุกวาว“ผมคือเลพเพิร์ด! เชิญเข้ามาด้านในก่อนครับ!”มันขยับหลบเพื่อเปิดทางให้ไคลน์เดินค่อนข้างน่าเสียดาย โถงรับรองของบ้านไม่มีราวผ้า ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงพิงไม้ค้ำ แต่ไม่สามารถถอดโค้ทแขวนได้
ไคลน์ตามเลพเพิร์ดเข้าไปในห้องนั่งเล่น ไม่ผิดนักถ้าจะกล่าวว่า บ้านของสุภาพบุรุษคนนี้รกรุงรังเข้าขั้นวิกฤติ กระทั่งโต๊ะดื่มชากาแฟยังเต็มไปด้วยประแจ ตลับลูกปืน และไขควง“ต้องการสนับสนุนเป็นเงินเท่าไรครับ อ้ะ! จริงสิ จะรับกาแฟหรือชาดำดีครับ ดะ…เดี๋ยวก่อน! ผมลืมไปว่าชาดำหมด!”เลพเพิร์ดตะกุกตะกัก‘เป็นคนตรงไปตรงมา แต่ดูเหมือนจะสนทนากับคนอื่นไม่เก่ง’ไคลน์วิเคราะห์ตามนิสัย จากนั้นก็กล่าวออกไปโดยปรับเปลี่ยนคำพูดจากแผนเดิม มันไม่อ้อมค้อมตามธรรมเนียมชาวเบ็คลันด์ แต่เลือกเข้าประเด็นตรงไปตรงมาทันที่“ผมต้องการเห็นพาหนะเดินทางชนิด
