้รับเงินจำนวน ห้าซูลเป็นค่าตอบแทนคดี รวมถึงได้รับมิตรภาพใหม่จากคุณนายดอริสและเยอร์เก้น ไคลน์เดินทางกลับบ้านหมายเลขสิบห้า ถนนมินส์ท่ามกลางบรรยากาศมืดสลัวขณะกำลังเข้าใกล้ประตูบ้าน ชายหนุ่มมองเห็นใครบางคนกำลังยืนปล่อยเวลาผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์หน้าบ้านของตน‘งานใหม่อีกแล้วหรือ’เมื่อเดินเข้าไปใกล้และเห็นอีกฝั่ายชัดเจน ผู้มาเยือนเป็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบห้า ถึง สิบหกปี สวมเสื้อนอกตัวเก่าและหมวกทรงกลมไม่เข้ากับอายุ
‘เด็กคนนั้น…’ไคลน์จำได้ทันที่ อีกฝั่ายคือเด็กหนุ่มบนรถไฟใต้ดิน วันแรกของการเดินทางมาเยือนเมืองเบ็คลันด์ ในตอนนั้น เด็กหนุ่มกำลังถูกคนบางกลุ่มไล่ตาม แต่อาศัยความสุขุมเกินวัยแก้ไขสถานการณ์จนรอดมาได้ ไคลน์จึงค่อนข้างประทับใจ‘เขาต้องการจ้างงานแบบไหนกับเรา’ขณะรู้สึกฉงน มันเดินเข้าไปใกล้อีกฝั่ายพร้อมกับส่งยิ้มทักทาย“ขอโทษครับ กำลังรอผมอยู่ใช่ไหม”เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับรีบหันกลับมามองอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงสดใสไม่ปกปิดความหวาดกลัว มันพยายามสงบจิตใจครู่หนึ่ง ก่อนซักถามอย่างลังเล“คุณคือนักสืบเชอร์ล็อก·โมเรียตี้ใช่ไหม”“ถูกต้อง” ไคลน์มองรอบตัวหนึ่งหนพลางพยักหน้าตอบ“เข้าไปคุยข้างในดีกว่า”
“ครับ” เด็กหนุ่มไม่ปฏิเสธภายในบ้าน ไคลน์ไม่ได้ถอดเสื้อนอก แต่ถอดหมวกแขวนราวและนำไม้ค้ำพิงไว้ จากนั้นก็นำทางเด็กหนุ่มไปยังห้องรับแขก ตามด้วยการชี้นิ้วไปยังโซฟา“นั่งลงก่อน ผมต้องเรียกคุณว่าอย่างไร แ
