ลน์นั่งยองสำรวจและพบขนแมวสีดำจำนวนหนึ่งภายในกล่อง หลังจากหยิบขึ้นมาพิจารณาสักพัก มันเหยียดตัวตรงลุกยืนพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งถือขนแมวกำไม้ค้ำแน่นสีดวงตาของไคลน์เริ่มเข้มขึ้น มันแสร้งมองตรงไปข้างหน้าราวกับสำรวจรอบบ้าน ขณะเดียวกันก็พึมพำประโยคทำนายเสียงค่อยชายหนุ่มปล่อยฝั่ามือออกจากไม้ค้ำโดยสมบูรณ์ แต่ยังคงไม่ดึงมือออกห่าง ทำเหมือนกำลังถือเอาไว้ ส่งผลให้ทั้งดอริสและเยอร์เก้นไม่มีทางเดาได้ว่า ไม้ค้ำกำลังตั้งตรงด้วยตัวเอง
เพียงไม่กี่อึดใจ ไม้ค้ำเลี่ยมเงินเอียงไปทางด้านข้างเล็กน้อยมันร่วงหล่นอย่างเชื่องช้าและเอียงในองศาไม่มาก เมื่อเห็นการหยุดนิ่ง ไคลน์รีบคว้าไม้ค้ำกลับมาถือและชำเลืองมองไปยังทิศทางดังกล่าว สายตาเพ่งพิจารณาอยู่ราวสิบวินาที่ชายหนุ่มเดินไปหยุดยืนหน้าตู้กับข้าวเก่า“พบร่องรอยทางหนีของโบรดี้แล้วหรือ”เยอร์เก้นถามอย่างกังวล เฉกเช่นหญิงชราดอริส สายตาของเธอเปียมด้วยความคาดหวังโดยไม่หันกลับไปตอบ ไคลน์คุกเข่าลงและใช้มือเปิดบานประตูชั้นล่างสุดของตู้กับข้าวเมี้ยว!แมวดำพุ่งพรวดออกมา หางยกสูง เปั้าหมายของมันคือชามอาหาร“โบรดี้…เข้าไปในตู้กับข้าวตั้งแต่ตอนไหนกัน แล้วทำไมถึงติดอยู่ในนั้นได้”
คุณนายดอริสโพล่งขึ้นอย่างประหลาดใจเจือความสับสนส่วนเยอร์เก้นหันมองไคลน์ด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด“คุณทราบได้ยังไงว่าโบรดี้อยู่ในตู้กับข้าว”ไคลน์อมยิ้มตามด้วยคำตอบเสียงทุ้มต่ำ“สัญชาตญาณนักสืบ”………หลังจากได
