น่งให้คนของตัวเอง
เมื่อท ำเช่นนี้ ก็เท่ำกับเขำได้ท ำควำมดี และยังได้ช่วยญำติมิตรให้มีโอกำสหนีมำกขึ้นด้วย
อันที่จริง เขำอยำกสังเวยเผ่ำพันธุ์อื่น ๆ เสียทันที เพื่อที่เขำจะได้พำคนไปจำกที่นี่ได้มำกขึ้น แต่ผู้อำวุโสเต่ำเทวะไม่น่ำจะชอบเรื่องเช่นนี้ยิ่ง และเตือนเขำเรื่องสองเขตหวงห้ำมมำก่อน
เพื่อมิเป็นกำรขัดใจผู้อำวุโสท่ำนนี้ เจียงผิงอันจึงตั้งใจท ำเรื่องเช่นนี้ด้วยวิธีสงบสุข
หลังจำกจี้เฟยจำกไปอย่ำงตื่นเต้น หุ่นเชิดสตรีนำงหนึ่งก็ฉีกมิติมำปรำกฏตรงหน้ำเจียงผิงอัน
“ภพนี้ของเจ้ำผิดปกติจริง ๆ”
หุ่นเชิดนี้ก็คืออวิ๋นเหยำ เมื่อสองสำมวันก่อนนำงขอตัวแยกเดินทำง บอกว่ำจะไปตรวจสอบบำงสิ่ง
“สิ่งใดผิดปกติหรือ?”
เจียงผิงอันถำมอย่ำงใจลอย สตรีผู้นี้พูดว่ำภพแร้นแค้นผิดปกติมำหลำยหนแล้ว
อวิ๋นเหยำพูดอย่ำงเคร่งขรึม “ข้ำไปเยือนละแวกที่ตั้งสองเขตหวงห้ำมนั่นในหลำยวันมำนี้ และหยั่งเชิงพวกมันไม่ได้เลย”
“กำลเวลำ โกลำหล ท ำลำยล้ำง… กฎเกณฑ์เหล่ำนี้ล้วนแล้วระดับสูงลิ่ว โอกำสปรำกฏพร้อม ๆ กันในหนึ่งภพภูมิต ่ำเตี้ยสุดแสน”
“ปกติแล้ว มีเพียงภพภูมิขนำดอภิมหำมหึมำที่จะมีสถำนกำรณ์เช่นนี้เกิดขึ้น บ่อน ้ำจ้อยร่อยไม่มีทำงเลี้ยงมัจฉำใหญ่รอด ยำกยิ่งที่ภพภูมิทั่วไปจะให้ก ำเนิดกฎเกณฑ์ระดับสูง”
“แต่ภพแร้นแค้นของเจ้ำกลับเป็นเช่นนี้ เขตหวงห้ำมเหล่ำนั้นกระทั่งกินพื้นที่ใหญ่โต เป็นเรื่องน่ำเหลือเชื่อยิ่งนัก”
เจียงผิงอันงุนงง “มันหมำยควำมเช่น
