ไรหรือ?”
“นี่แสดงให้เห็นว่ำภพแร้นแค้นของเจ้ำในอดีตเป็นภพภูมิซึ่งมีกฎเกณฑ์สมบูรณ์มิแพ้ภพเซียน แต่ภำยหลังมันถดถอยด้วยเหตุผลหลำยประกำร หำกข้ำเดำถูก ภพแร้นแค้นของเจ้ำน่ำจะเป็นใบแรกก ำเนิดของต้นโลกำ”
เสียงของอวิ๋นเหยำตื่นเต้นขึ้นมำ
เจียงผิงอันเพิ่งเคยเห็นสตรีผู้นี้ตื่นเต้นขนำดนี้เป็นครั้งแรก แต่ก็ไม่รู้ว่ำนำงตื่นเต้นอะไร
“แล้วเช่นไรหรือ? ต่อให้มันเคยทรงพลังยิ่ง ยำมนี้ก็แสนธรรมดำไปแล้ว”
“ธรรมดำกับผีสิ!” เสียงของอวิ๋นเหยำรัวเร็ว “‘แก่นรำกฐำนปฐมกำล’ ของภพภูมินี้มีพลังรำกฐำนมำกที่สุด หำกดูดซับมัน แย่สุดก็ได้เป็นจินเซียนแล้ว!”
ดวงตำของเจียงผิงอันเบิกกว้ำง ตื่นเต้นขึ้นมำ “จะดูดซับ ‘แก่นรำกฐำนปฐมกำล’ ได้เช่นไร?”
ขอบเขตของยอดฝีมือขอบเขตเซียนแบ่งเป็นเซียนมนุษย์ เซียนปฐพี เซียนสวรรค์ เซียนแท้ เซียนลึกล ้ำและจินเซียน… หำกได้เป็นจินเซียน ควำมฝันฟื้นชีพบุพกำรีก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม!
แต่วำทะถัดไปของอวิ๋นเหยำรำดน ้ำเย็นปลุกสติเจียงผิงอัน
“หำกเจ้ำคิดดูดซับ ‘แก่นรำกฐำนปฐมกำล’ ก็ต้องรอให้ภพแร้นแค้นถูกท ำลำยก่อนนะ”
เจียงผิงอัน “…”
หำกภพแร้นแค้นถูกท ำลำย เขำจะยังรอดชีวิตอยู่หรือ จะดูดซับบ้ำอะไรได้
อวิ๋นเหยำถอนใจ “หำกข้ำพูดในมุมมองคนร้ำย ข้ำก็อยำกท ำลำยภพแร้นแค้นเหมือนกัน มิน่ำเล่ำ เขตหวงห้ำมกำลเวลำกับเขตหวงห้ำมโกลำหลพวกนั้นจะไปชิงอ ำนำจที่ภพเซียนกันก็ได้ แต่ไม่ยอมไปไหน ที่แท้ก็รอดูดซับ ‘แก่นรำกฐำนปฐมกำล’ ข
